"หลังจากใต้เท้าออกจากไป เกิดเรื่องขึ้นมากมาย"
ซู่เหยาคืนป้ายอาญามาตรให้ "ฮูหยินเชิญคนจากพรรคกล้วยไม้มาลวงข้า ข้านำป้ายอาญามาตรไปหาใต้เท้าอู๋ ใต้เท้าอู๋ช่วยจับคนให้"
"พรรคกล้วยไม้?" ฉู่หลิงเย่ารับป้ายอาญามาตร แววตาค่อยๆ มืดมน
เขาเพิ่งกลับจากต่างเมือง อาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์แล้วก็รีบมา ยังไม่ทันแวะไปที่ทำการ จึงไม่รู้เรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นในเมืองหลวง
ซู่เหยาเล่าแล้ว เขาจึงได้รู้
"พรรคกล้วยไม้ เป็นกลลวงของแถบเจียงหนาน"
ฉู่หลิงเย่ากำป้ายอาญามาตรแน่น ปลายนิ้วซีดเผือด
หว่านซื่อยิ่งกว่าพระสนมหรงอีก ถึงกับคิดจะควบคุมบุตรบุญธรรมด้วยอุบายชั่วช้าเช่นนี้
หลังความโกรธ กลับรู้สึกหวาดหวั่นในภายหลัง
หากซู่เหยาถูกหลอก......
แรงที่นิ้วมือเพิ่มขึ้นอีก ปลายนิ้วกดจนเกิดสีแดงเลือดก่ำ
หว่านซื่อและพรรคกล้วยไม้ควรโชคดีแล้วที่เขาไปต่างเมือง หากเขาอยู่ในเมืองหลวง พวกนางต้องตายอย่างสาสม
จับกลับมาทรมานสาหัส ให้เป็นตายทั้งเป็น ให้เจ็บปวดสำนึกผิดชั่วชีวิตว่าบังอาจแตะต้องผู้ที่ไม่ควรแตะต้อง
ซู่เหยารู้สึกถึงอุณหภูมิรอบกายที่ลดต่ำ รู้ว่าเขากังวลสิ่งใด จึงรีบกล่าว "ใต้เท้าโปรดวางใจ พวกเขาลวงข้าไม่ได้ ข้ามีผู้ที่ใจผูกพันมานานแล้ว"
"ผู้ใดจะดีเพียงไหน ก็เทียบใต้เท้าไม่ได้"
ฉู่หลิงเย่า "......"
อยู่ๆ ก็ถูกหยอกเย้า เพลิงโทสะในอกเปลี่ยนทาง เผามาจากหลังหู แล่นแดงไปทั้งลำคอ
"เจ้าพูดจาดีๆ หน่อย"
"เพคะ ใต้เท้า" ซู่เหยาหลบหน้าแอบยิ้ม
องค์ชายเก้าช่างขี้อายง่ายนัก
ไม่ทนต่อการหยอกเย้าเลย
ยิ่งชื่นชอบขึ้นทุกที
"หลังจากข้าจากไป มีเรื่องใดเกิดขึ้นอีก" ฉู่หลิงเย่าเม้มริมฝีปาก ผละจากเรื่องเดิมอีกครั้ง