ซู่เหยาสวมกระบังหน้า ลมกรรโชกพัดชายผ้าคลุมหน้าผลัดปลิวขึ้นไปบนฟ้า
นางยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ เงยหน้าขึ้น
พายุหิมะซัดสาด ทัศนวิสัยย่ำแย่ เซี่ยหลางคิดว่าตนตาฝาด น้องสาวที่เสียไปกว่าสิบปี เหตุใดจึงปรากฏกายได้
ต่อให้ปรากฏ ก็คงไม่ใช่รูปลักษณ์ในปีนั้น
ภาพตรงหน้าราวกับมายาภาพ
ซู่เหยาเองก็ตะลึง
นางกับเซี่ยเหมยคล้ายคลึงกันถึงเพียงนั้นเชียวหรือ
นางกับเซี่ยอวี๋แยกนั่งรถม้าคันละคัน รถม้าของเซี่ยอวี๋อยู่ข้างหลัง ยังมาไม่ถึง
ชายวัยกลางคนตรงหน้าน่าจะเป็นอาผู้พี่ของเซี่ยอวี๋ เมื่อเซี่ยอวี๋ไม่อยู่ ซู่เหยาก็ไม่ทราบว่าควรเรียกขานอย่างไร
ทั้งคู่ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ จ้องมองกัน
ทันใดนั้น เสียงของเซี่ยอวี๋ก็ดังมาจากด้านหลัง "อาหลาง ท่านอาผู้พี่ คล้ายคลึงถึงขนาดนั้นเลยหรือ"
เซี่ยหลางจึงได้สติ "อวี๋เอ๋อร์ มีธุระด่วนอะไร จึงจำเป็นต้องพบในวันนี้"
เซี่ยอวี๋กระโดดลงจากรถม้าแล้วมุดเข้าไปในโรงเตี๊ยม "เข้าไปข้างในก่อนค่อยว่ากัน ข้างนอกหนาวเกินไป"
ภายในห้องส่วนตัวของโรงเตี๊ยม เตาถ่านไฟลุกแดงโร่
บนโต๊ะวางชุดน้ำชามู่หยีซือ กลิ่นชาหอมฟุ้ง
ซู่เหยาถอดกระบังหน้าออก เผยโฉมหน้าทั้งหมด "คารวะท่านผู้ตรวจการเจ้าค่ะ"
"ผู้นี้คือ" เซี่ยหลางเดินเข้าห้องส่วนตัว อดไม่ได้ที่จะมองนางหลายตา
ในห้องจุดตะเกียงไว้สองดวง แสงไฟเจิดจ้า เมื่อพิจารณาภายใต้แสงใกล้ๆ ก็พบว่า รายละเอียดยังคงต่างกันอยู่บ้าง
รูปหน้าคล้ายคลึงกัน แต่วงหน้าและท่วงท่าผิดแผกกันมาก
เมื่อครู่หน้าร้านถูกพายุหิมะรบกวน จึงสำคัญผิด
แต่กระนั้น ก็คล้ายกันอย่างน้อยเจ็ดแปดส่วน
"อาหลาง ท่านอาผู้พี่ ผู้นี้คือคุณหนูใหญ่ตระกูลซู" เซี่ยอวี๋พูดสั้นๆ จับใจความสำคัญ "ข้าอยากถามว่า ตอนที่คุณป้าเหมยถังถูกโจรภูเขาจับตัวไปนั้น สภาพการณ์เป็นเช่นไร"