ซู่เหยาชะงักไปครู่หนึ่ง "ตายอย่างไรหรือ"
เมื่อเห็นสีหน้าเซี่ยอวี๋หม่นหมองลง ซู่เหยากล่าวเสียงนุ่มนวลว่า "สะดวกเล่าหรือไม่ หากไม่สะดวกก็ช่างเถิด"
"อันที่จริง หาได้ตายไม่" เซี่ยอวี๋เงยหน้ามองซู่เหยาแวบหนึ่ง
ความทรงจำเมื่ออายุห้าขวบนั้นเนิ่นนานและเลือนราง ทว่าเขายังคงเห็นในทันทีว่าซู่เหยามีใบหน้าคล้ายคลึงกับคุณป้าเหมยถัง
บางทีในความมืดมนอาจมีวาสนาบางอย่าง
เซี่ยอวี๋ไม่ปิดบัง กล่าวตรงไปตรงมาว่า "เรื่องนี้ คนในตระกูลเซี่ยรู้น้อยยิ่งนัก ครั้งหนึ่ง ข้าเล่นซ่อนหากับพี่ชายร่วมสกุลหลายคน แอบเข้าไปในห้องหนังสือของคุณปู่ บังเอิญได้ยินเข้า"
ซู่เหยารู้ว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับความลับของตระกูลเซี่ย จึงรับประกันว่า "ท่านพ่อค้าเซี่ยวางใจเถิด ข้าหาใช่คนปากสว่างเช่นนั้นไม่"
เซี่ยอวี๋ถอนหายใจ "คุณป้าเหมยถังแต่งงานออกไปไม่นานก็ถูกโจรภูเขาจับตัวไป จะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไร้วี่แวว"
ตระกูลเซี่ยไม่อาจมีธิดาที่ถูกโจรภูเขาจับตัวได้ ต่อให้ช่วยกลับมาได้ก็จำต้องไม่รับนางไว้
ในสายตาตระกูลเซี่ย ธิดาผู้นี้ได้ตายไปแล้วเท่านั้น
หลังจากตายแล้ว นางจึงจะบริสุทธิ์ ไม่นำความอัปยศมาสู่ตระกูล และไม่กระทบต่อการวิวาห์ของบรรดาธิดาที่ยังไม่ได้ออกเรือนของตระกูลเซี่ย
ซู่เหยานิ่งเงียบ
บางทีบรรยากาศอาจหดหู่เกินไป เซี่ยอวี๋กระตุกมุมปาก ฝืนยิ้มบนใบหน้า "หากคำนวณตามอายุ เจ้าอาจเป็นบุตรของคุณป้าเหมยถังจริง ๆ ก็เป็นได้"
ซู่เหยาถาม "คุณป้าเหมยถังมีบุตรหรือ"
เซี่ยอวี๋ส่ายหน้า "เรื่องนี้ข้าไม่ทราบ คาดว่าไม่มี"