พระชายาไท่จื่อว่าไร้ มือบางก็บีบมือของเซวียเชียนอี้เบา ๆ ทั้งสองมองหน้ากันแล้วยิ้ม ความหมายในนั้นกลับสุขุมลึกซึ้งจับต้องไม่ได้
ถังหว่านซินรู้สึกประหลาดใจ แม้องค์รัชทายาทจะไม่เสด็จมายังหม่อมฉัน ก็ไม่น่าจะเสด็จไปหาเซวียเชียนอี้ได้
พระชายาไท่จื่อมองเซวียเชียนอี้ เย้ยหยันแฝงในน้ำเสียงว่าองค์รัชทายาทย่อมไม่เสด็จมาถึงตำหนักบรรทมของนาง ท่าทีมั่นใจนัก
ทั้งสองกำลังวางแผนสิ่งใดกัน?
นึกถึงคำสั่งของซูซูเหยา ถังหว่านซินจึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาเฉียดมอง "พี่พระชายาหมายความว่าอย่างไร หรือวันนี้องค์รัชทายาทจะไม่เสด็จมายังหม่อมฉัน กลับจะเสด็จไปหาพระชายารองเซวีย?"
"พระชายารองเซวีย ดูเหมือนจะเป็นพระชายารองของหยงชินอ๋องใช่หรือไม่?"
"ช่วงนี้องค์รัชทายาทกับพระชายารองเซวียพบปะกันชวนแปลกใจยิ่งนัก"
สีหน้าพระชายาไท่จื่อกลับเอี่ยวขึ้นทันที "น้องถัง ห้ามพูดเหลวไหล องค์รัชทายาททรงตรวจสอบคดีพิษของซื่อจื่อตระกูลเวยหย่วนโหว จึงมักเรียกเชียนอี้ไปถามไถ่เท่านั้น"
"น้องพูดจาไร้สาระเช่นนี้ จะวางองค์รัชทายาทกับหยงชินอ๋องไว้ตรงไหน?"
ถังหว่านซินปิดปาก รีบกล่าว "พระชายาเข้าพระทัยผิดแล้ว หม่อมฉันมิได้หมายความเช่นนั้น"
นางโค้งคิ้วงาม หันไปมองเซวียเชียนอี้ "ความหมายของหม่อมฉันคือ พระชายารองเซวียเป็นพระชายารองของหยงชินอ๋อง เหตุใดเกิดเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ หยงชินอ๋องกลับไม่เอ่ยปากถามไถ่สักคำ กลับเป็นองค์รัชทายาทที่ต้องเหนื่อยยากเพียงผู้เดียว?"
"แม้ฮ่องเต้จะทรงมีพระบรมราชโองการให้องค์รัชทายาทบังคับการ หยงชินอ๋องก็ควรจะเสด็จมาเยี่ยมสักครั้ง?"