นับแต่เซวียเชียนอี้เข้าคุมห้องครัวใหญ่ของจวนหยงชินอ๋อง ทั้งเรือนเฉียนปี้ก็เอิบอิบอวดดีตามไปด้วย
โดยเฉพาะแม่กัวที่ท่าทางภูมิใจที่สุด แม่นางแทบถือห้องครัวใหญ่เป็นสวนของตนเอง ทุกวันต้องออกตรวจตราไปทั่วเป็นกิจวัตร
พ่อบ้านเดิมของห้องครัวใหญ่แซ่เจียง ในตอนแรกยังยิ้มแย้มรับรอง และส่งของกำนัลถวายความเคารพ
กระทั่งค้นพบภายหลังว่า ไม่ว่าจะส่งของกำนัลไปมากเพียงใด แม่กัวก็ไม่รับน้ำใจเลย
ฝ่ายอู๋หยงสามีของแม่กัวได้เข้าทำงานในห้องครัวใหญ่ การจัดซื้อวัตถุดิบทุกวัน การชันสูตรข้าวและน้ำมัน การแบ่งส่วนของประจำฐานะ ล้วนถูกอู๋หยงคนเดียวครอบงำอยู่เบื้องหลัง
วัตถุดิบชั้นเลิศละเอียด แม่กัวลอบกักตุนเบี่ยงเบนไปแบ่งให้พวกสนิทของตน
ส่วนเครื่องเคราะห์อาหารของเรือนธรรมดากลับถูกตัดทอนเจียมเนื้ออย่างจงใจ ใช้ของเลวแทนของดี บัญชีรายรับรายจ่ายนางขีดเขียนแก้ไขตามใจ บังตาเหล่าคนได้สนิท
แม่เจียงไม่ยอมรับชะตาเช่นนี้ จึงฟ้องร้องขึ้นต่อซูซูเหยา
"กงอ๋องหวังเฟย ถ้าข้าน้อยกล่าวสักคำที่เป็นเท็จ ขอให้ตายแล้วลงสู่นรกขุมอาบี้ ให้ยมทูตดึงลิ้นออกเสียเลย!"
ซูซูเหยายกถ้วยชาขึ้น จิบอย่างเบามือ "แม่เจียงเป็นคนเก่าแก่ของจวน รับใช้องค์อ๋องด้วยความจงรักภักดี แต่ห้องครัวใหญ่ยามนี้เป็นพระชายารองเซวียผู้คุมอยู่ เปิ่นกงไม่อาจแทรกแซงได้โดยสะดวกนัก"
แม่เจียงก้มศีรษะลงต่ำ ดวงตามัวหม่นไปทั้งคู่
แม่นางคิดว่ากงอ๋องหวังเฟยจะเป็นธุระให้ ไม่คิดเลย... ที่แม่นางและพวกเคยให้ปัญหากับพระชายารองเซวียในตอนแรก ก็ด้วยองค์อ๋องทรงอนุญาต ใครจะไปคิดว่าพระชายารองเซวียจะมีวันลุกขึ้นได้
ยามที่หมดหวังสุดขีด แม่เจียงกลับได้ยินกงอ๋องหวังเฟยเอ่ยขึ้น "แม่เจียง ถ้าไม่รังเกียจ ช่วยเปิ่นกงดูแลธุระอื่นบ้าง ไปเป็นพ่อบ้านประจำร้านภายนอก"