ให้นางช่วยดูแลห้องครัวใหญ่?
ซูซูเหยาอ้าปากค้าง ไฉนจึงเป็นนางได้ ให้ดูแลห้องครัวใหญ่งั้นรึ?!
ชั่วขณะหนึ่ง เซวียเชียนอี้แม้คิดว่าตนเองฟังผิดไปเอง
ซูซูเหยาเห็นท่าทีเสียศาสตร์ของนางไว้หมดแล้ว มุมปากแฝงรอยยิ้มบางเบา สายตาเรียบนิ่งมองไป น้ำเสียงไม่รีบไม่ร้อน “อย่างไรหรือ เซวียพระชายารองไม่เต็มใจ?”
เซวียเชียนอี้สะดุ้งตื่นขึ้นทันที ใจหดหู่ กดความสับสนวุ่นวายทั้งปวงลงไปในทันที
นางรีบระงับสีหน้า โค้งคำนับอย่างเคารพนอบน้อม แสร้งเป็นหญิงอ่อนน้อมเรียบร้อย “หม่อมฉันเต็มใจ ได้ถวายการช่วยเหลือกงอ๋องหวังเฟย คือความภูมิฐานของหม่อมฉัน”
ซูซูเหยาชะโงมือเคล้าแขนกำไลหยกเย็นเนื้องาม รัศมีสีหยกไหลผ่านปลายนิ้วอย่างช้า ๆ คิ้วและดวงตาเรียบสงบ วางอิทธิฤทธิ์สง่างามเยี่ยงคนระดับสูง “เช่นนั้นก็ถือว่าตกลงกันแล้ว แต่นี้ต่อไป กิจการใหญ่น้อยในห้องครัวใหญ่ของวังอ๋องทั้งปวง ขอมอบให้เซวียพระชายารองจัดการเสียทั้งหมด”
ว่าแล้วนางหันไปมองสาวใช้ข้างกาย “ชิวซวง ไปตามพ่อบ้านหญิงผู้ดูแลห้องครัวใหญ่มาพบ”
ชิวซวงรับคำแล้วถอยออกไป
ซูซูเหยาชะงักมืออย่างสำรวม ส่งสัญญาณให้สาวใช้ข้าง ๆ หยิบกล่องไม้จันทน์แดงมาถวาย
กล่องไม้จันทน์แดงเปิดออก ข้างในวางเรียบร้อยทั้งแผ่นป้ายพ่อบ้านผู้ดูแลห้องครัวใหญ่ สมุดบัญชีรับจ่ายกองหนา และทะเบียนจัดซื้อจัดหาทั้งหลาย
นางยกแผ่นป้ายพ่อบ้านลายทองขึ้นด้วยมือตนเอง จัดระเบียบสมุดบัญชีเรียงรายวางลงบนโต๊ะ สายตาเรียบนิ่งหยุดอยู่ที่ตัวเซวียเชียนอี้
ไม่ช้า พ่อบ้านหญิงผู้ดูแลห้องครัวใหญ่ก็รีบรุดมาถึง ยืนโค้งต่ำสำรวมใจรอรับคำสั่ง
ซูซูเหยาเอ่ยขึ้นช้า ๆ น้ำเสียงอบอวลอำนาจเยี่ยงนายเรือนที่ห้ามขัดขืน “แต่นี้ต่อไป การบริหารคนในห้องครัวใหญ่ อาหารประจำวัน การจัดซื้อจัดหา ค่าใช้จ่ายรายเดือน ทั้งหมดให้เซวียพระชายารองเป็นผู้บังคับบัญชา บ่าวสาวทั้งหลายของเจ้า ต้องฟังบัญชาพระชายารอง ตั้งใจรับใช้ ห้ามเกียจคร้านหรือล่วงละเมิด”