เมื่อเสี่ยวเอ้อจากไป ฉู่หลิงเย่ากลับคืนสู่ท่วงท่าเยือกเย็นไพร่พลังดังเดิม
จิบชาเงียบ ๆ ไม่เอ่ยประโยคใด ดวงตาห้อยต่ำ
รอบกายราวกับถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งหนาวที่ละลายไม่ลง ให้ใคร ๆ ไม่อาจเข้าใกล้
เซวียเชียนอี้อ้วกจนจะสำลักโลหิตออกมา
เสี่ยวเอ้อเดินไปยังห้องแยกห้องข้างเคียง ไปแจ้งซูซูเหยาว่า “ท่านหญิงใหญ่ซู องค์อ๋องมีรับสั่งว่าไม่ต้องรบกวนท่านหญิงใหญ่ซู องค์อ๋องจะจ่ายเงินเอง”
ซูซูเหยาก้มหน้ายิ้ม ดวงตาอันแจ่มใสหวานฉ่ำระยิบระยับ
องค์อ๋องกำลังช่วยนางประหยัดเงินอยู่กระมัง
“ถ้าเช่นนั้น ก็ส่งสุราดี ๆ หนึ่งไห พร้อมอาหารรสเลิศอีกสองสามจาน และผลไม้หนึ่งถาดไปถวายเสีย”
เสี่ยวเอ้อรับ “เพคะ ท่านหญิงใหญ่ซู”
เสี่ยวเอ้อเตรียมกายจะออกไป ยังไม่ทันก้าวเท้า ซูซูเหยาก็เรียกไว้ “ท่านก็บอกไปว่า นี่เป็นน้ำใจของข้าพเจ้า ขอให้องค์อ๋องโปรดอย่าทอดทิ้งเสีย”
เมื่อเสี่ยวเอ้อจากไป เซี่ยอวี๋กระพริบตาปริบ ๆ แววตาแปลกประหลาด “เหตุใดไม่เดินไปเองล่ะ? ไม่ว่าอย่างไร นางก็คือพระชายาเอก เซวียเชียนอี้นั้นเป็นแค่พระชายารอง เมื่ออยู่เบื้องหน้านาง ย่อมต้องเป็นฝ่ายต่ำต้อยกว่า”
ซูซูเหยาตอบว่า “ข้าพเจ้าขี้ขลาด กลัวจะทำให้องค์อ๋องไม่พอพระทัย”
เซี่ยอวี๋ก้มมองตั๊กแตนทองในมือของตน ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “นางไม่เป็นที่พอพระทัยของน้องเก้า แล้วขบวนค้าขายที่นางสัญญาไว้จะยังเป็นผลได้หรือ?”
ซูซูเหยาแทบขำออกมาด้วยความโมโห
ท่านพ่อค้าเซี่ยนี้ก็ยังเหมือนเดิม ถือเงินตราเป็นสมบัติประจำใจ ทั้งที่กำลังดูเรื่องราวความในยังแบ่งใจไปห่วงกำไรการค้าในภายหอม