ซูซูเหยาโผล่ออกมาจากข้างหน้าต่าง ดวงตาดุจประกายดาวร่วงลงมาสว่างจนน่าทึ่ง ดวงตาคู่งามที่เคยเรียบนิ่งบัดนี้เต็มเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม โค้งเว้าเป็นพระจันทร์เสี้ยวอ่อนโยนสองวง ทั้งตัวนางแผ่ซ่านความหอมหวานออกมารอบกาย
ฉู่หลิงเย่ายืนอยู่เบื้องหลัง ช่างไม่รู้ตัวถูกดึงดูดจนหมดใจ ในยามไร้ผู้มองเห็น สายตาก็เกาะกุมอยู่แต่ตัวนาง มิยอมขยับหนีแม้เพียงครึ่งหนึ่ง
ซูซูเหยาสัมผัสได้ถึงสายตาที่ประทับอยู่บนตน คราใดคราหนึ่งจึงหันกลับไปตอบรับ
ยามที่สายตาทั้งสองประสานกัน อากาศรอบกายก็ปะทุขึ้นเป็นประกายไฟแรงร้อน
การมีใจให้กันอย่างแอบแฝงเช่นนี้ ดูเหมือนจะทำให้หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าการอยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผยเสียอีก
เซวียเชียนอี้ฟังเสียงสาธารณชนบ่นว่ากันจนทนไม่ได้ จึงหุบศีรษะกลับจากริมหน้าต่าง แล้วก็เหลือบเห็นทั้งสองคนกำลังแอบส่งสายตาหวานชื่นถวายกัน
นางช่างเป็นพยานแห่งความรักของทั้งสองเลยทีเดียว เงียบ ๆ ยืนอยู่ข้าง ๆ มองการส่งสายตาของทั้งคู่ได้ชัดเจนยิ่ง
ส่วนเซี่ยอวี๋นั้นถูกดึงดูดด้วยขบวนเสด็จประพาสนอกหน้าต่าง ไม่แม้สังเกตความผิดปกติของทั้งสองเลย
"จ้วงหยวนเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของคุณหนูใหญ่ตระกูลซูเหรอ? เหตุใดไม่เคยได้ยินเจ้าพูดถึงเลย ราศีแห่งจ้วงหยวนนั้นหาได้ยากนัก"
ซูซูเหยายิ้ม "ต้าเกอเกอตรากตรำกับการเล่าเรียน แทบไม่ออกงานสังสรรค์เลย"
เซี่ยอวี๋ถามต่อ "หาที่ประจำตำแหน่งได้แล้วหรือ"
ซูซูเหยา "ก่อนอื่นต้องเข้าฮั่นหลินย่วน"
จิ้นซื่อโดยทั่วไปเริ่มรับราชการที่ตำแหน่งขุนนางชั้นเจ็ด หากจ้วงหยวนเข้าสังกัดฮั่นหลินย่วน จะได้รับตำแหน่งเปียนซิวชั้นหก
เซี่ยอวี๋พยักหน้า "ไร้ฮั่นหลินย่วน ย่อมไม่มีอัครมหาเสนาบดี ฮั่นหลินย่วนเป็นที่บริสุทธิ์สูงส่ง เส้นทางหน้าเปิดกว้างไร้ขอบเขต"