ตระกูลเวยหย่วนโหว
ภายใต้การถ่ายยาของซูหมิงเฟิง เวลาที่ซูหมิงลี่มีสติในยามกลางวันยิ่งนานขึ้นทุกที
พิษงูทำอันตรายถึงเส้นเอ็น ตอนนี้แขนขาทั้งสี่ของเขาชาไร้แรง การดำรงชีวิตประจำวันต้องมีคนช่วยเหลือ
แม้ยังลุกเดินไม่ได้ แต่ทุกวันยิ่งดีขึ้น ก็ถือว่าเห็นแสงสว่างแห่งความหวัง
เมื่อซูหมิงลี่ได้ยินว่าชุยหลิงซ่วงถูกองค์รัชทายาทสั่งประหาร ก็รู้สึกโศกเศร้าในใจ
"นางก็ยัง...ความผิดไม่ถึงกับต้องตาย"
ผู้ที่ควรตาย คืออีกคน
ซูซูเหยานั่งอยู่ข้างเตียง มองภรรยาท่านลุงใหญ่ป้อนยา
"ท่านพี่ใหญ่ไม่ต้องห่วงเธอเลย นางก็แค่โง่ โง่จนฆ่าตัวตาย โชคดีที่นางไม่ได้เข้ามาเป็นเจ้าสาว ไม่เช่นเมื่อเข้ามาแล้วก่อความผิดใหญ่หลวง ทั้งโหวฝูต้องติดคุกไปด้วย"
ซูหมิงลี่ดื่มยาจนหมด พิงเตียงแล้วถอดหายใจเบา ๆ
"หวังว่าชาติหน้า นางจะฉลาดขึ้นบ้าง"
"ท่านพี่ใหญ่ก็พักรักษาตัวให้ดี ๆ เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้ผ่านไปเถอะ อย่าเอามาเป็นทุกข์ พอพิษที่เหลือในตัวท่านพี่ใหญ่หมดสิ้น ข้าหญิงจะให้ภรรยาท่านลุงใหญ่ช่วยเลือกหาหญิงงามผู้ดีให้อีกคน"
ซูหมิงลี่ยิ้มบาง หันไปมองนางเหรียน "แม่ ยังไม่ต้องรีบดูตัว เมื่อหายดีค่อยว่ากัน หากตลอดชีวิตลุกไม่ได้ จะกลายเป็นบาปต่อหญิงสาวจากครอบครัวดี ๆ กระมัง"
สุขภาพของตนเอง เขารู้ดีกว่าใคร
แม้ซูซูเหยาจะมองโลกในแง่ดี แต่หลายวันมานี้ ขาทั้งสองก็ไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง
โอกาสหายดี ช่างเล็กน้อยเหลือเกิน
ผู้พิการไม่อาจเข้าวังรับราชการเป็นขุนนางได้ เสียดายบุญญาบัตรจว้หยวนที่สะสมมา...