อนุเยว่มีจิตใจครุ่นคิดเดินทางกลับถึงเก๋อฝูกวง ก่อนเข้าห้อง นางขยำใบหน้า กลับคืนสู่ภาพหญิงอ่อนแอ ไร้เดียงสา และไม่เข้าใจโลกีย์เช่นเดิม
“ซื่อจื่อ หม่อมฉันกลับมาแล้วเจ้าคะ”
ซูหมิงเพ่ยกำลังนอนคว่ำอ่านหนังสืออยู่บนเตียง พอเห็นอนุภรรยาคนโปรดกลับมา ก็โยนตำราทิ้งทันที “ซู่เหยารังแกเจ้าหรือไม่”
อนุเยว่เอ่ยเสียงอ่อนโยน “คุณหนูใหญ่ปฏิบัติต่อหม่อมฉันดียิ่งนัก ได้ยินว่าหม่อมฉันเบื่ออาหาร คุณหนูใหญ่ยังกล่าวว่า อยากกินสิ่งใดก็ส่งคนไปบอกนาง ในเรือนของนางมีห้องครัวเล็ก ทำอะไรก็สะดวก”
ซูหมิงเพ่ยยิ้มอย่างได้ใจ
ซู่เหยายังเป็นเหมือนแต่ก่อน เรียกเมื่อไหร่ก็มา
เดิมเขายังแอบกังวล ช่วงนี้สิ่งที่เขาทำต่อซู่เหยาค่อนข้างเกินเลยไปบ้าง ถึงแม้ปากจะแข็ง แต่ก็ยังกลัวว่าซู่เหยาจะไม่สนใจเขาแล้ว
คาดไม่ถึงว่าซู่เหยาภายนอกดื้อรั้น แต่แท้จริงแล้วก็ยังเหมือนเดิม
ได้ยินว่าเป็นเขาที่ให้อนุเยว่ไป นางก็รับอนุเยว่ทันที
ช่างเป็นนิสัยที่แก้ไม่หายจริง
เป็นเขาที่คิดมากไปเอง
อนุเยว่มองสีหน้าเขา ก็รู้ทันทีว่าเขาคิดไม่ดี นางเอนกายเข้าหาอย่างอ่อนช้อย “ท่านซื่อจื่อ เข้าใช้เสวยแล้วหรือไม่”
ซูหมิงเพ่ย “ใช้แล้ว”
“ซื่อจื่อทานอะไรมา ดูท่าทางอารมณ์ดีมาก” ปกติ ซูหมิงเพ่ยพอเห็นกับข้าวต้มจืดก็จะหน้าซีดเผือด วันนี้ดีใจเช่นนี้ คงได้กินของดีมาบ้าง
“ท่านพ่อให้คนส่งซุปบำรุงมา ข้าดื่มแล้วรู้สึกดีมาก”
“ที่แท้เป็นเช่นนี้ ท่านโหวช่างให้ความสำคัญกับซื่อจื่อนัก”