งานเลี้ยงดอกไม้ ณ จวนองค์หญิงใหญ่สิ้นสุดลง เหล่าคุณหนูชั้นสูงต่างพากันเข้าแถวกลับ
รถม้าของโหวฝูแล่นเข้ามาใกล้ ซู่เหยาประคองมือของชิวซวง เตรียมจะก้าวขึ้นรถ จู่ ๆ ก็ถูกซูหมิงจูขวางไว้
“น้องหญิงจะทำอะไร?”
ซูหมิงจูก้าวไปข้างหน้า คว้าประตูรถม้าไว้ “ข้ามีธุระค้าขายอยากหารือกับพี่สักหน่อย”
ซู่เหยาหรี่ตาลงเล็กน้อย “น้องไม่ใช่เห็นว่าพ่อค้าแม่ขายต่ำต้อยหรอกหรือ? มาชวนคุยเรื่องค้าขายเอง ไม่กลัวจะมัวหมองความบริสุทธิ์ดุจหิมะของน้องงั้นหรือ?”
ซูหมิงจูแค่นเสียงเย็น “ข้อนี้เจ้าไม่ต้องใส่ใจ”
“ข้าไม่อยากคุยค้าขายกับเจ้า หากถึงเวลาท่านฮูหยินกับซื่อจื่อโทษขึ้นมา ข้าชดใช้ไม่ไหว ความบริสุทธิ์ของน้องนั้น พันตำลึงทองก็หาแลกได้”
ซู่เหยาแขวนรอยยิ้มไว้บนใบหน้า ทว่าล้วนวาจาเสียดสีคมคาย
ซูหมิงจู “...”
ซู่เหยาไม่มีทางค้าขายกับนาง
ไอ้หัวหมูนั้น เกิดใหม่ทั้งทีก็ยังใช้ชีวิตไม่กระจ่าง นับว่าหมดบุญกับการค้าขายแล้ว
สีหน้าซูหมิงจูดำทะมึน “ซู่เหยา การค้านี้มีผลประโยชน์เหลือคณานับแก่เจ้า ถ้าไม่ฟังจะต้องเสียใจภายหลัง!”
ซู่เหยา “ปล่อยให้ข้าเสียใจเถิด”
พูดพลางก็สั่งคนขับรถให้ออกรถจากไป
ซูหมิงจูยึดประตูรถไว้ไม่ให้ไป เอ่ยอย่างรวดเร็ว “วันนี้เจ้าได้เงินเก้าหมื่นตำลึง ข้าขอครึ่งหนึ่ง แล้วก็ธุรกิจหอมหยาดน้ำค้าง ข้าก็จะเอาครึ่งหนึ่ง มิเช่นนั้นข้าจะกลับไปฟ้องท่านพ่อ ถึงตอนนั้นเจ้าอย่าหวังจะได้แม้แต่ตำลึงเดียว”
ซูหมิงจื่อแทรกขึ้น “ซู่เหยา พวกเราทำไปเพื่อประโยชน์ของเจ้า หากเจ้าแบ่งให้พวกเรา ก็ยังเหลือครึ่งหนึ่ง! เจ้าอย่าดีไม่รู้จักชั่วเลย!”
เห็นสีหน้าซู่เหยาดูไม่ดี ซูหมิงจูจึงว่า “หนึ่งในสาม หย่อนกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว!”