ที่ลานม้า
เมื่อบ่าวรับใช้เข้าไปสั่งการ คนขี่ม้าทั้งสี่ก็พากันออกไล่ล่าซูหมิงเทียน
ความเร็วไม่เร็วนัก ซูหมิงเทียนยังพอรับมือไหว
แต่ม้าเหงื่อโลหิตมีนิสัยดุร้าย ตัวหนึ่งเบื่อที่วิ่งช้า จึงแหงนคอลงไปกัดซูหมิงเทียน
อีกตัววิ่งตามทัน พ่นลมหายใจรุนแรงใส่หน้าเขา
อีกสองตัวเหมือนกำลังหัวเราะเยาะ วิ่งไปพร้อมกับร้องฮือฮือ
ซูหมิงเทียนรู้สึกทั้งอับอายทั้งตื่นตระหนก
แต่เขาไม่มีทางเลือก ทำได้แต่ฝืนวิ่งต่อไป กลัวว่าหากพลาดสติเพียงเสี้ยววินาทีจะร่วงลงไป และถูกม้าเหยียบย่ำจนบาดเจ็บอีกครั้ง
เงามืดจากครั้งที่ถูกม้าเหยียบเมื่อก่อนยังไม่จางหาย
เซวียเยี่ยนฉือเห็นภาพตรงหน้า ยิ้มอย่างพึงพอใจ
เขาลดศักดิ์ลงส่งแว่นส่องทางไกลให้ กล่าวอย่างเยือกเย็น "เชิญชม"
ซูซูเหยาไม่รับ
เซวียเยี่ยนฉือขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากโค้งขึ้น "ไม่รู้จักใช้งั้นสินะ"
ก็จริง แว่นส่องทางไกลเป็นของหายากที่ต่อเนื่องมาจากดินแดนเปอร์เซีย ตระกูลเวยหย่วนโหวฐานะแบบนั้น ไม่เคยเห็นมาก่อนก็เป็นธรรมดา
เขากำลังจะอธิบายว่าแว่นส่องทางไกลใช้ทำอะไร ชิวสุ่ยก็เอ่ยขึ้นก่อน "เซวียซื่อจื่อเข้าใจผิดแล้ว แว่นส่องทางไกลคุณหนูของบ้านข้าพเจ้าก็มี เพียงแต่คุณหนูรักษาความสะอาดยิ่ง สิ่งของที่แนบชิดกับผิวกายแบบนี้ จะไม่ใช้ของของผู้อื่น"
เซวียเยี่ยนฉือ "......"
ถ้าเมื่อกี้ยังข่มใจไว้ได้ ตอนนี้สุดจะระงับไว้จริง ๆ
"ความหมายของเจ้า คือรังเกียจว่าซื่อจื่อข้าเปื้อนสกปรก?!"
เซวียเยี่ยนฉือจ้องตาโตด้วยความโกรธ ไม่เหลือแม้แต่ครึ่งหน่วยแห่งความสูงส่งสุขุม