เดิมทีฉู่หลิงเย่าก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ พอได้ยินดังนั้นก็เงยดวงตาสีดำขลับขึ้นมา แววตาเต็มไปด้วยความเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็ง
“พี่อวี๋ ท่านอย่ามาเชือดคอลูกไก่กันเลย”
เซี่ยอวี๋โบกมือน้อย ๆ “น้องเก้า เจ้าถามใจตัวเองดูเถิด ข้าได้ค่าจ้างสี่หีบทองคำ นับว่ามากหรือไม่ คราก่อนเจ้าให้ข้าสองหีบทองคำ แต่ข้าถูกซู่เหยาหลอกล่อจนต้องคืนให้เจ้าหมด บัดนี้ขอเจ้าเพียงสี่หีบ หากคิดให้ถ้วนถี่ แท้จริงก็แค่สองหีบเท่านั้น”
ซู่เหยาก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ ท่านพ่อค้าเซี่ยนั้น ขอเพียงมีเงิน ไม่ว่างานใดก็รับทั้งนั้น
ความจริงสี่หีบทองคำก็ไม่นับว่ามาก เพียงนางอยากต่อรองกับท่านพ่อค้าเซี่ยสักหน่อย
“สองหีบเถิด สี่หีบมากเกินไป หม่อมฉันจะแถมจิ้งหรีดทองสองตัวให้ท่านพ่อค้าเซี่ยอีก เป็นชนิดที่ร้องได้ด้วย”
เซี่ยอวี๋ส่งเสียงเย็นชา “สี่หีบพร้อมจิ้งหรีดทองอีกสี่ตัว”
เขาชายตาเหลือบมองซู่เหยา “ท่านพ่อค้าซู อย่าได้ลืมเลือนว่า คราก่อนเจ้าใช้เล่ห์กลใดหลอกให้ข้ายอมคืนทองคำให้น้องเก้า หากเรื่องนี้ไปถึงหูน้องเก้าเข้า เกรงว่าคงโกรธจนเป็นบ้า”
“ท่านก็ว่ามาสิ หม่อมฉันจะได้ประจักษ์แก่ตาว่าองค์ชายจะโกรธเช่นไร” ซู่เหยาทำทีสงบนิ่ง มองไปทางฉู่หลิงเย่า ริมฝีปากประดับรอยยิ้ม
เซี่ยอวี๋ “น้องเก้า ซู่เหยาหลอกข้าว่าเจ้าชื่นชอบบุรุษ นางว่าเจ้าให้ทองคำแก่ข้าอย่างไร้สาเหตุก่อนนั้น เพราะถูกตาต้องใจข้า ข้าจึงคืนทองคำให้เจ้าไป”
ฉู่หลิงเย่าถลึงตาใส่เขา “ท่านกล่าวเช่นนี้หมายความว่าไร”
ซู่เหยาช่วยตอบแทนเซี่ยอวี๋ “ท่านพ่อค้าเซี่ยหมายจะฟ้องร้อง ยุให้เราสองผิดใจกัน หวังจะได้รีดไถทองคำจากพวกเราเพิ่ม”