“สารเลว! อย่าเข้ามาใกล้ข้า!”
เสียงสะอื้นปนเสียงร้องไห้ดังขึ้น จ้าวอันลืมตา ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ร่างกายเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์
นางมีใบหน้างดงามหมดจด จมูกโด่งเรียวได้รูป ทว่ายามนี้กลับขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ดูน่าสงสารประหนึ่งลูกแมวที่บาดเจ็บ
อาภรณ์บนร่างถูกฉีกจนขาดวิ่น กระจายเกลื่อนพื้น สองมือกอดอกปกปิดทรวงอก ผิวขาวผ่องเต็มไปด้วยรอยชวนให้คิดลึก
จ้าวอันมึนงงไปหมด ได้แต่มองภาพเบื้องหน้าอย่างเหม่อลอย
เกิดอะไรขึ้น?
ทันใดนั้น ความทรงจำแปลกหน้ามหาศาลก็ทะลักเข้าสู่สมอง รูม่านตาของเขาหดวูบ สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
นี่...เขาข้ามภพมาแล้วหรือ?
ชาติก่อนเขาเป็นทหารรับจ้างชั้นแนวหน้า คาดไม่ถึงว่ากลับข้ามภพมาเป็นตัวแทนของฮ่องเต้แคว้นต้าเยี่ยน
เพียงเพราะมีใบหน้าเหมือนฮ่องเต้แคว้นเยี่ยนทุกประการ เขาจึงถูกกักขังอย่างลับ ๆ ตั้งแต่เล็ก และได้รับการฝึกฝนให้เป็นตัวแทนของฮ่องเต้
ยามฮ่องเต้เยี่ยนต้องการออกไปสำเริงสำราญ ก็จะให้ตัวแทนอย่างเขาอยู่ในห้องทรงพระอักษรภายใต้การจับตาของคนสนิท แสร้งทำเป็นจัดการราชกิจ
เมื่อคืนวาน ฮ่องเต้แคว้นเยี่ยนสั่งให้เขาดื่มยาขวดหนึ่ง จากนั้นก็ส่งหญิงงามมาให้ แล้วเรื่องราวก็เป็นไปตามครรลอง...
ไม่นานจ้าวอันก็ได้สติ
ฮ่องเต้สุนัขตัวนั้นเจ้าเล่ห์เพทุบาย ไฉนเลยจะมีน้ำใจส่งหญิงงามมาให้?
เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำเป็นแน่!
เปลือกตาจ้าวอันกระตุก เขากวาดตามองหญิงสาว ก่อนจะหยุดอยู่ที่ป้ายสีขาวบนพื้น
เขาหยิบขึ้นมาดู เห็นข้อความเรียงจากบนลงล่างว่า
กุ้ยเฟย
สกุลเซียว
เข้าวังปีเฉิงเอินที่สาม
“เจ้าเป็นกุ้ยเฟยหรือ?” จ้าวอันเอ่ยด้วยความตะลึง
เซียวจือเยวียนร้องไห้จนดวงตาแดงก่ำ พอได้ยินคำถามก็ยิ่งหัวเราะอย่างขมขื่น สิ้นหวังและรันทด
“บัดนี้ข้าถูกเจ้าข่มเหงจนสูญเสียความบริสุทธิ์ ยังจะมีหน้าอยู่บนโลกนี้ได้อีกหรือ! ทรราชเอ๋ย ต่อให้กลายเป็นผี ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป!”
กล่าวจบ นางก็ก้มศีรษะพุ่งชนกำแพงอย่างเด็ดเดี่ยว
“เฮ้ย!” จ้าวอันสายตาว่องไว รีบขวางนางไว้
“ในเมื่อเจ้าไม่กลัวตาย แล้วเหตุใดแต่แรกจึงเข้าวัง?”
“เหตุใดหรือ?” เซียวจือเยวียนโกรธจนหน้าแดง กัดฟันกล่าว “เจ้าทรราช! มัวเมาในกาม ไร้คุณธรรม ผู้ที่ประจบเอาใจเจ้าย่อมส่งหญิงงามเข้าวังไม่ขาดสาย ผู้ใดกล้าปฏิเสธก็ต้องถูกประหารล้างสามตระกูล”
“ที่บ้านข้ายังมีบิดามารดาชราและน้องชายวัยเยาว์ ต่อให้ไม่เต็มใจเพียงใด ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร? โชคดีที่สวรรค์มีตา ทำให้เจ้าทรราชไร้สมรรถภาพ นี่คือผลกรรมของเจ้า!”
“ไร้สมรรถภาพหรือ?” ใจจ้าวอันกระตุกวูบ
เซียวจือเยวียนแค่นหัวเราะ “เจ้าคิดว่านี่เป็นความลับหรือ? คนในวังรู้กันทั่ว หลังจากเจ้าขึ้นครองบัลลังก์ก็มัวเมาในกาม จนไร้สมรรถภาพไปนานแล้ว!”
“ฮ่า ๆ เป็นถึงฮ่องเต้ แต่ไม่ต่างจากขันที ข้าดูสิว่าเจ้าจะนั่งบัลลังก์ได้มั่นคงอีกนานเพียงใด!”
เซียวจือเยวียนแหงนหน้าหัวเราะ ทว่าหางตากลับมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ
หัวใจจ้าวอันเต้นระรัว ฮ่องเต้ไร้สมรรถภาพ แล้วเหตุใดจึงส่งกุ้ยเฟยมาให้เขา?
ไม่ถูกต้อง!
เรื่องผิดปกติย่อมมีเงื่อนงำ!
ในชั่วขณะที่เขากำลังเหม่อลอย เซียวจือเยวียนก็ผลักจ้าวอันออก แล้วพุ่งเข้าหากำแพงอีกครั้ง
จ้าวอันไม่มีเวลาคิดให้ถี่ถ้วน ยื่นมือคว้าแขนนางไว้ แต่เพราะแรงเฉื่อย เขาจึงเสียหลักล้มลงไปทับเซียวจือเยวียนเต็มแรง
“อึก!”
“เจ้าทรราช ยังจะทำอีกหรือ?”
เซียวจือเยวียนกลอกตา ร่างสั่นสะท้านไปทั้งตัวจากแรงกระแทก
จ้าวอันไม่มีแก่ใจจะเสพสุข เขาค้ำมือพยายามลุกขึ้น
ขณะนั้นเอง ประตูคุกใต้ดินก็เปิดออก ชายคนหนึ่งที่มีหน้าตาเหมือนจ้าวอันทุกประการ แต่ย่างเท้าโซเซ เดินเข้ามา
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าคนผู้นี้คงเป็นฮ่องเต้แคว้นต้าเยี่ยน
เขาสวมฉลองพระองค์มังกรอันหรูหรา สวมมงกุฎทอง แต่งกายสง่างามเปี่ยมบารมี ทว่าขอบตาลึกโหล ใบหน้าซีดขาว เพียงมองก็รู้ว่ามัวเมาในกามจนร่างกายทรุดโทรม
เซียวจือเยวียนตะลึงงัน
เหตุใด...จึงมีฝ่าบาทสองคน?
ฮ่องเต้สำเริงสำราญถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
เวลานี้ ฮ่องเต้แคว้นเยี่ยนเดินตรงมาหาจ้าวอัน เมื่อเห็นทั้งสองแนบชิดกัน ดวงตาก็ฉายแววริษยาบิดเบี้ยวผิดปกติ
“พละกำลังเจ้ายังดีไม่น้อย ผ่านมาทั้งคืนแล้วยังไม่หยุดอีก”
“หึ ๆ ช่างเถิด อย่างไรเสียเจ้าก็มีชีวิตไม่พ้นวันพรุ่ง ให้เจ้าได้สุขสำราญก่อนตายสักหน่อย ก็ถือเป็นรางวัลที่ช่วยเรากำจัดสกุลเซียว!”
“ดื่มยาขวดนี้ลงไป”
กล่าวพลาง ฮ่องเต้แคว้นเยี่ยนก็โยนขวดเล็กสีขาวออกมา
จ้าวอันจ้องขวดใบนั้นเขม็ง แม้ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ย่อมไม่ใช่ของดีแน่
แทนที่จะนั่งรอความตาย มิสู้...แผนสวมรอยแทนที่ผู้อื่นพลันก่อตัวขึ้นในใจ
ฮ่องเต้แคว้นเยี่ยนไพล่มือไว้ด้านหลัง ยืนมองตัวแทนที่เปลือยกายอยู่เบื้องหน้า ครั้นเห็นเขาไม่ขยับอยู่นาน ก็ขมวดคิ้ว
“อย่างไร? หรือจะให้เรากรอกยาให้เจ้าด้วยตนเอง?”
“บอกตามตรง นี่คือยามึนเมาครึ่งวัน ดื่มแล้วไม่เกินครึ่งวัน ลำไส้จะขาดวิ่นจนสิ้นใจ!”
เซียวจือเยวียนเบิกตาค้าง ใบหน้าซีดเผือด
ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่า ชายวิปริตตรงหน้า才เป็นฮ่องเต้เยี่ยนตัวจริง
ส่วนชายที่ร่วมอภิรมย์กับนางทั้งคืน กลับเป็นตัวแทนที่ถูกขังอยู่ในคุกใต้ดิน!
“ฝ่าบาท แต่หม่อมฉันไม่อยากตาย...”
ฮ่องเต้เยี่ยนพลันเผยแววตาอำมหิต กล่าวอย่างโหดเหี้ยมว่า “เดรัจฉานไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ ยังไม่ลงมืออีกหรือ? หากให้เราลงมือเอง ถึงตอนนั้นเราจะสับเจ้าเป็นพันชิ้น ให้เจ้าขอความตายก็ไม่ได้ ขอมีชีวิตอยู่ก็ไม่อาจ!”
จ้าวอันคลี่ยิ้ม ไม่ใส่ใจคำข่มขู่ของฮ่องเต้เยี่ยนแม้แต่น้อย แล้วก้าวเข้าไปหาเขาทีละก้าว
“ฝ่าบาท ดูจากสภาพอ่อนแอป่วยไข้ของท่าน เกรงว่าคงสับข้าเป็นพันชิ้นไม่ไหว”
“อีกอย่าง คุกใต้ดินแห่งนี้ไม่มีคนนอกรู้เรื่อง และข้าก็มีหน้าตาเหมือนฝ่าบาททุกประการ หากข้านั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร ผู้คนใต้หล้าก็ยังเรียกข้าว่าฝ่าบาทมิใช่หรือ?”
บรรยากาศพลันแปรเปลี่ยนเป็นประหลาด สีหน้าฮ่องเต้เยี่ยนเปลี่ยนฉับพลัน ก่อนจะถอยไปจนชิดมุมกำแพง
“เจ้า...หมายความว่าอย่างไร?”
“บังอาจ! เจ้าเป็นแค่สุนัขที่เราเลี้ยงไว้ เราสั่งให้เจ้าตาย เจ้าก็ต้องตาย!”
“กุ้ยเฟยเซียว เจ้าเป็นสนมที่เรารักที่สุด รีบออกไปเรียกทหารองครักษ์ 羽林卫มา เราจะฆ่ามัน!”
ฮ่องเต้เยี่ยนตะโกนลั่นอย่างคลุ้มคลั่ง เพื่อปกปิดความหวาดหวั่นในใจ
คุกใต้ดินอยู่ลึกลงไปใต้ดิน ทางเข้าเร้นลับยิ่งนัก เสียงเคลื่อนไหวด้านในจึงไม่อาจดังไปถึงภายนอก เขาทำได้เพียงฝากความหวังในการเอาชีวิตรอดไว้กับกุ้ยเฟยเซียว
เซียวจือเยวียนสะดุ้งจนร่างบอบบางสั่นไหว ด้วยหวาดกลัวอำนาจบาตรใหญ่ที่ฮ่องเต้เยี่ยนแผ่ใส่นางมาโดยตลอด จึงได้แต่เหม่อลอยหมุนตัว ตั้งใจจะออกไปขอความช่วยเหลือ
เพิ่งเดินไปได้สองก้าว ก็ได้ยินเสียงเย็นชาดังขึ้น
“กุ้ยเฟยเซียว เจ้าไม่ได้ยินที่ฮ่องเต้สุนัขผู้นี้พูดหรือ? จุดประสงค์ของเขาคือกำจัดสกุลเซียวของเจ้า!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ร่างเซียวจือเยวียนก็แข็งค้าง
จริงด้วย ฮ่องเต้เยี่ยนวางแผนเรื่องนี้อย่างยากลำบาก ก็เพื่อทำลายสกุลเซียว!
เรื่องสนมมีสัมพันธ์กับคนนอก หากแพร่งพรายออกไป สกุลเซียวต้องถูกลากเข้าไปพัวพันแน่นอน!
ชั่วพริบตา เซียวจือเยวียนก็ได้สติ ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แววตาเผยความสิ้นหวังอย่างลึกล้ำ
“หญิงแพศยา!” เมื่อเห็นนางยืนนิ่ง ฮ่องเต้เยี่ยนก็โกรธจนแทบถลน
“หญิงแพศยา เราจะทำให้เจ้าตายอย่างทรมาน เราจะสั่งประหารล้างสกุลเซียวทั้งตระกูล! บุรุษส่งไปเป็นทหาร สตรีส่งไปเป็นนางโลม ชั่วกาลนาน!”
ถ้อยคำเหล่านี้ยิ่งทำให้เซียวจือเยวียนตัดสินใจแน่วแน่ ไม่ว่าอย่างไร ฮ่องเต้เยี่ยนจะมีชีวิตออกจากคุกใต้ดินไปไม่ได้
เมื่อเห็นจ้าวอันก้าวเข้ามาทีละก้าว ฮ่องเต้เยี่ยนก็ถอยไปจนชิดมุมกำแพง หลังข่มขู่ด้วยถ้อยคำอาฆาตต่าง ๆ นานา เขาก็เริ่มวิงวอนเสียงเบา
“อย่า...อย่าฆ่าเรา เจ้าอยากได้สิ่งใดเราก็ให้ทั้งสิ้น เราสัญญาว่าจะไม่ฆ่าเจ้า จะคืนอิสรภาพให้เจ้า ทั้งทรัพย์ศฤงคาร หญิงงามเลอโฉม เราจะยกให้เจ้าทั้งหมด...”
“ข้าอยากเป็นฮ่องเต้ ท่านรับปากได้หรือไม่?”
จ้าวอันเลียริมฝีปาก เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนจะโอบศีรษะฮ่องเต้เยี่ยนด้วยท่วงท่าชำนาญ แล้วบิดอย่างแรง
กร๊อบ!
คอหัก
ศีรษะของฮ่องเต้เยี่ยนห้อยลงในมุมที่ผิดธรรมชาติ