เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ไก่ตัวแรกส่งเสียงร้องมาจากนอกหน้าต่าง หลินกั๋วผิงลุกขึ้นอย่างเบามือ เขาไม่ได้จุดตะเกียง อาศัยแสงรำไรที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่างเริ่มเก็บข้าวของ เครื่องแบบทหารถูกพับอย่างดี ตรวจปืนพกแล้ว เป้ใส่เพียงเสื้อผ้าสองสามชุดกับเสบียงแห้ง เงินหยวนสามสิบและอาหารกระป๋องทั้งหมดให้พี่ชาย ตอนนี้เขามีเพียงเบี้ยเลี้ยงจากกองทัพ ไม่มาก แต่พอใช้
เก็บเสร็จ เขานั่งลงที่ขอบเตียง มองพี่ชายและครอบครัวที่หลับอยู่
หลินกั๋วผิงถอนหายใจเบา ๆ การจากลาในครั้งนี้ ไม่รู้ว่าจะกลับมาอีกเมื่อไหร่ สงครามทางใต้ยังไม่จบ ถึงกวางสีจะได้รับการปลดปล่อย ก็อาจมีภารกิจอื่นอีก แต่เขาไม่เสียใจกับทางเลือกของตัวเอง ตั้งแต่วันบ่ายที่ตื่นรู้เมื่อเก้าปีก่อน เขาก็รู้แล้วว่าทางของตัวเองต้องเดินไปทางไหน
“ผิงจื่อ?” หลินกั๋วตงตื่นขึ้นมาทันใด เห็นน้องชายนั่งอยู่ที่ขอบเตียง “ตื่นเช้าจัง”
“ชินแล้ว” หลินกั๋วผิงพูดเสียงเบา “นอนต่อเถอะ ยังเช้าอยู่”
แต่หลินกั๋วตงกลับลุกขึ้นนั่ง สวมเสื้อคลุม “ไม่นอนแล้ว วันนี้แกจะไป ฉันต้องไปส่ง”
หลิวฟางตื่นขึ้นมาเช่นกัน ขยี้ตา “กั๋วผิงจะไปแล้วเหรอ? เดี๋ยวฉันไปทำข้าวให้”
“พี่สะใภ้ไม่ต้องลำบาก ฉันกินไม่ลง” หลินกั๋วผิงพูด “พวกพี่นอนต่อเถอะ”
แต่หลิวฟางลุกขึ้นแล้ว ไปก่อไฟทำอาหารอย่างเบามือ หลินกั๋วตงก็แต่งตัวเสร็จ เดินมาน้องชาย “เก็บของเสร็จแล้ว?”
“เก็บเสร็จแล้ว” หลินกั๋วผิงตบเป้ “เตรียมตัวออกเดินทาง”
ในลานบ้านเริ่มมีเสียงขยับเขยื้อน บ้านอี๋จงไห่ บ้านเหอต้าชิง บ้านเจียฟู่กุ้ย ต่างเปิดไฟ
ฟ้าสางพอดี ชาวซื่อเหอเยวี่ยนรวมตัวกันที่หน้าประตู
“กั๋วผิง เดินทางปลอดภัย!” อี๋จงไห่ตบไหล่หลินกั๋วผิง “ทำหน้าที่ในกองทัพให้ดี แต่ก็ต้องระวังตัวด้วย”
เหอต้าชิงยื่นห่อกระดาษน้ำมันให้ “นี่ฉันนึ่งไว้เมื่อคืน แป้งนึ่ง เอาไปกินบนทาง”
หลินกั๋วตงเดินเข้ามาท้ายสุด ถือห่อผ้าเล็ก ๆ “ผิงจื่อ นี่พี่สะใภ้เย็บให้เมื่อคืน รองเท้าสองคู่ ในกองทัพเดินเยอะ ใส่แล้วสบายเท้า”
หลินกั๋วผิงรับห่อผ้ามา มันหนัก มือรู้สึกได้ว่าไม่ใช่แค่รองเท้า ยังมีไข่ต้มอีกหลายฟอง จมูกเขารู้สึกจี๊ด กอดพี่ชายแน่น “พี่ชาย รักษาตัวด้วย”