"เธอเสร็จเองอีกแล้ว?"
เสียงทุ้มที่แฝงความเหนื่อยล้าดังขึ้นข้างหู กระแทกลงบนแก้วหูหนักหน่วง
วินาทีถัดมา
มืออุ่นๆ ข้างหนึ่งค่อยๆ วางลงบนหน้าอกของเธอ
เสียงเสียดสีของเสื้อผ้าดังแซ่วๆ ในห้องเช่าแคบๆ ที่เงียบสงัด ชัดเจนผิดปกติ คละเคล้ากับกลิ่นสบู่อาบน้ำหอมอ่อนๆ แทบจับไม่ได้จากร่างของอีกฝ่าย พุ่งเข้าจมูก
ซ่งเหยาหลียังไม่ทันลืมตา
ความรู้สึกขาดอากาศหายใจราวกับจมน้ำตายในทะเลลึกยังคงรัดแน่นอยู่ในลำคอ น้ำทะเลเย็นเยียบเหมือนยังไหลเวียนอยู่ในร่าง จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แท้จริงนี้
ร่างของเธอแข็งทื่อ สัญชาตญาณเงยหน้าชนขึ้นไป
"ตึก"
เสียงทึบดังขึ้น ชนเข้ากับสันจมูกอย่างจัง
อีกฝ่ายถูกชนจนเซถอยหลังไปสองก้าว
ปล่อยมือลงปิดจมูกแน่น เสียงทุ้มต่ำแฝงความโกรธเคืองอย่างจนใจ เงยหน้ามองเธอ "นี่เธอจะเล่นอะไรอีก?"
...
ที่ผ่านมาเธอเล่นพิสดารมากนักหรือ? ก่อนหน้านี้ก็แค่ซนๆ หน่อยเองไม่ใช่หรือ?
สมองของซ่งเหยาหลียังคงติดอยู่ในภาพถูกมัดใส่กระสอบ
จมดิ่งสู่ความกลัวในความมืดมิดไม่สิ้นสุด มึนงงไปหมด ตั้งสติไม่ได้อยู่นาน
เห็นเธอแข็งค้างไม่พูด
อีกฝ่ายไม่ถามต่อ ยกมือดึงเสื้อเชิ้ตราคาถูกตัวนั้นที่ผ่านการซักจนสีซีดและคอเสื้อย้วยออก
ในห้องมืดสลัวไม่ได้เปิดไฟ
มองเห็นเพียงเงาร่างหนึ่งที่ดูสง่างามยืนอยู่ข้างเตียง หัวไหล่ได้สัดส่วนน่าทึ่ง ทุกเส้นสายแฝงพละกำลังที่เกิดจากการทำงานหนักมานาน
เธอนั่งลงบนเตียง
น้ำเสียงแฝงความคาดหวัง "เร็วๆ หน่อย พรุ่งนี้ต้องไปไซต์งานผูกเหล็กอีก ถ้าไม่มีเวลาค่อยทำ นี่ก็ดึกแล้ว"
ซ่งเหยาหลีผวาถอยหลังตามสัญชาตญาณ
ห้องเช่าแคบๆ แทบไม่มีที่ให้หลบ
แผ่นหลังกระแทกเข้ากับกำแพงชื้นๆ มีราขึ้นเต็ม ผนังร่วงกราวติดหลังเต็มไปด้วยคราบฝุ่น สัมผัสเย็นเฉอะแฉะทำให้เธอขนลุกไปทั้งตัว
อีกฝ่ายดูประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด
คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย "วันนี้เธอไม่ทำต่อแล้ว?"
สิ้นเสียง ไฟนีออนยาวเหนือหัวก็ถูกกดเปิดดัง "ฉาด"
แสงไฟนีออนสีขาวซีดส่องจนแสบตา
และในที่สุดก็ทำให้ซ่งเหยาหลีมองเห็นคนตรงหน้าชัดเจน
คิ้วเข้มเป็นเส้นตรง ดวงตาสงบนิ่งดุจสระน้ำเย็นเยียบ ไร้ซึ่งรอยยิ้มอ่อนโยนแม้แต่น้อย กรามคมชัด ตั้งแต่โหนกคิ้วจนถึงมุมปากเต็มไปด้วยความเย็นชาห่างเหิน ระหว่างคิ้วปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งที่ไม่มีวันละลาย
คือยวิ๋นเยี่ยน
คือยวิ๋นเยี่ยนคนที่ภายหลังถูกตระกูลยวิ๋นตามหาจนพบ ยืนอยู่บนจุดสูงสุดท่ามกลางผู้คนห้อมล้อม
หัวใจของซ่งเหยาหลีบีบรัดแน่น
เพิ่งรู้สึกตัวในภายหลัง—เธอกลับมาเกิดใหม่แล้ว
กลับมาเกิดใหม่ในวันที่เธอกับยวิ๋นเยี่ยนเบียดเสียดกันอยู่ในห้องเช่าที่ลมพัดโกรก มีราขึ้น ไม่ถึงสิบตารางเมตรนี้
ยวิ๋นเยี่ยนยังไม่ถูกตามหาพบ
ยังคงใช้ชีวิตอยู่กับคำโกหกเพียงประโยคเดียว ทำให้ผู้หญิงที่สูญเสียความทรงจำคนนี้ ทุ่มเทสุดกำลังเลี้ยงดูเธอที่เป็นเหมือนหนอนเกาะกินอย่างสบายใจ
เธอเรียนไม่จบแม้แต่ชั้นประถมศึกษาปีที่หก ก็ลาออกกลางคันแล้ว
พ่อทำร้ายร่างกายแม่ลูกเป็นประจำ ในเช้าวันหนึ่งที่เธอถูกตีจนทั่วร่างเป็นแผล ยายบอกเธอด้วยสีหน้าเย็นชาว่า "แม่ของเธอไม่เอาเธอแล้ว หนีไปแล้ว"
ต่อมาพ่อแต่งงานกับแม่เลี้ยง
ที่บ้านมีน้องชายน้องสาวเพิ่มขึ้น ซ่งเหยาหลีกลัวว่าพ่อจะไม่เอาเธออีกคน งานหนักงานสกปรกในบ้าน งานในไร่นาทั้งหมด เธอรับทำเพียงคนเดียว
แต่พอถึงคราวน้องชายต้องเข้าโรงเรียนต้องใช้เงิน
คนในบ้านไม่รอช้า ก็ยกเธอให้กับตาแก่โสดอายุสี่สิบกว่าในหมู่บ้านคนหนึ่ง เพื่อแลกกับสินสอดแค่สองหมื่นหยวน
คืนแรกของชีวิตแต่งงาน
ใต้แสงตะเกียงน้ำมันสลัว ตาแก่โสดฟันเหลืองเต็มปาก ตัวส่งกลิ่นเหม็นบุหรี่คละเคล้าเหงื่อเน่าเหม็นหืน ค่อยๆ ย่องเข้าหาเธอ เสียงเลี่ยนๆ ทำให้เธอคลื่นไส้ปั่นป่วน "คืนนี้เป็นคืนสามีภรรยาของเรา..."
"อย่าเข้ามานะ!"
ซ่งเหยาหลีร้องไห้จนตัวสั่น เสียงก็สั่นเครือ
"อย่าเข้าใกล้ฉัน!"
ตาแก่โสดมองดวงตาที่แดงช้ำจากการร้องไห้ของเธอ ชุดแต่งงานสีแดงตัวหลวมไม่พอดีตัวขับให้ใบหน้าเล็กซีดเซียวน่าสงสาร แต่งแต้มเครื่องสำอางนิดหน่อยยิ่งดูอ่อนเยาว์น่าสงสาร แววตายิ่งละโมบ "แม่คนสวย เธอร้องไห้จนข้างล่างของฉันทรมาน..."
วินาทีที่เขายื่นมือจะมาจับเธอ
ซ่งเหยาหลีคว้าเก้าอี้ยาวข้างตัว ทุ่มสุดแรงเข้าใส่ ตรงเข้าใส่จุดสำคัญของเขา
"ฉันบอกแล้วไง ว่าไม่ให้เข้ามา!"
เธอสูดจมูกที่อัดแน่น ร้องไห้ราวกับดอกหลีต้องสายฝน เสียงสั่นระรัว "ทรมานใช่ไหม? เดี๋ยวก็ไม่ทรมานแล้ว"
ตาแก่โสดเจ็บจนสลบไปตรงนั้น
ล้มลงเหยียดยาวแน่นิ่งไร้การเคลื่อนไหว
ซ่งเหยาหลีตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ คว้าบัตรประชาชนแล้ววิ่งออกไปข้างนอก ถึงประตูก็ชะงักเท้า มือสั่นเทาล้วงเอาเงินไม่กี่ร้อยหยวนในกระเป๋าตาแก่โสด เสียงสั่นเครือปลอบใจตัวเอง "ฉ...ฉันถือว่าเป็นค่ารักษาตัวแล้วกัน"
เธอหลบหนีมาเรื่อยจนถึงเมืองเซิน
ด้วยอายุยังไม่บรรลุนิติภาวะ เธอเข้าโรงงานที่ถูกกฎหมายไม่ได้
จึงถูกกดขี่อยู่ในโรงงานเถื่อนนานถึงสามปีเต็ม จนกระทั่งเหตุบังเอิญครั้งหนึ่ง ได้ช่วยชีวิตยวิ๋นเยี่ยนที่บาดเจ็บสาหัสจากอุบัติเหตุทางรถยนต์
ตอนที่ช่วยยวิ๋นเยี่ยนครั้งแรก
เธอเพียงแค่ถูกใจใบหน้าสวยๆ ของยวิ๋นเยี่ยน
ใช่แล้ว เธอเป็นพวกชอบคนหน้าตาดี
ถูกใจใบหน้าเย็นชาคมคายจนไม่อาจละสายตาได้นี้ คิดว่าถ้าครอบครัวของเธอมา จะได้รีดไถค่ารักษาพยาบาลก้อนโตอย่างเต็มที่ ให้หลุดพ้นจากชีวิตที่มืดมนไร้อนาคตนี้
แต่เธอกัดฟันควักเงินเก็บทั้งหมดจ่ายค่ารักษาพยาบาล
มีคนใจดีคนหนึ่งออกเงินให้กว่าครึ่ง แต่ซ่งเหยาหลีกลับบอกว่าเธอออกทั้งหมดเอง
สุดท้ายเงินเก็บก็เกลี้ยงบัญชี
ยวิ๋นเยี่ยนตื่นขึ้นมาก็สูญเสียความทรงจำอย่างสิ้นเชิง ลืมว่าตัวเองเป็นใคร ลืมภูมิหลังครอบครัว ทุกอย่างในอดีตลืมหมดสิ้น
ซ่งเหยาหลีได้โกหกครั้งใหญ่
บอกว่าตนเองเป็นแฟนของเธอ
คาดไม่ถึงว่ายวิ๋นเยี่ยนจะเชื่อ และรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก ยอมรับเธอเป็น "ภรรยา" คนนี้ หลังจากนั้นทุกวันฟ้ายังไม่สว่างก็ไปทำงานแบกปูนที่ไซต์งาน เวลาว่างก็วิ่งส่งอาหาร ขนของ หาเงินอย่างสุดชีวิต เงินส่วนใหญ่หมดไปกับเธอ
ส่วนซ่งเหยาหลีก็ไม่ต้องลำบากอีกต่อไป
หลังจากนั้น
ยวิ๋นเยี่ยนถูกตระกูลยวิ๋นตามหาจนพบ จากคนงานแบกปูนในไซต์งาน พุ่งขึ้นเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลสูงศักดิ์ คนตระกูลยวิ๋นให้เงินเธอจำนวนมาก ให้เธอออกไปจากชีวิตของยวิ๋นเยี่ยนตลอดกาล
เธอถูกคนกลุ่มนั้นยุแหย่
"ที่เธอไม่คู่ควรกับยวิ๋นเยี่ยน ก็เพราะเธอไม่มีเงินไม่ใช่หรือ?"
"ถ้าเธอมีความสำเร็จ ไม่ใช่แค่สาวโรงงานที่ไม่มีอะไรเลย ครอบครัวยวิ๋นต้องยอมรับให้เธอสองคนคบกันได้แน่"
"ฉันช่วยเธอได้"
เธอเซ็นสัญญาหลอกลวง แล้วก็ถูกหลอกให้เป็นผู้แทนบริษัทบังหน้า รวมถึงตัวเธอเองก็มักใหญ่ใฝ่สูง
ไม่เพียงแบกรับหนี้สินมหาศาล แถมยังเกือบต้องเข้าคุก ล้วนเป็นยวิ๋นเยี่ยนที่ช่วยจัดการให้
สุดท้าย
ยวิ๋นเยี่ยนก็ค่อยๆ ผิดหวังและหมดใจ
เธอถูกโจรจับมัดใส่กระสอบ บังคับให้เข้าร่วมเกมเอาชีวิตรอดอะไรสักอย่าง สุดท้ายแพ้แล้วถูกจับกดจมลงทะเลเย็นยะเยือก ในความมืดมิดและขาดอากาศหายใจไม่สิ้นสุด ก็สิ้นลมหายใจโดยสิ้นเชิง
และตอนนี้ เธอกลับมาแล้ว
กลับมาสู่หน้าร้อนอบอ้าวชื้นเหนียวนี้ กลับมาในห้องเช่าโทรมๆ ที่ผนังเป็นรา พัดลมหมุนดังเอี๊ยดอ๊าดนี้
ยากจนเสียจนเหลือแต่รักให้ทำ
ยวิ๋นเยี่ยนมองเธอเหม่ออยู่นาน แฝงความสงสัย "เธอ..."
ซ่งเหยาหลีถูกดึงสติกลับมา
นิสัยเอาแต่ใจและหยิ่งยโสที่ฝังลึกตั้งแต่ชาติก่อนก็พลุ่งขึ้นมาตามสัญชาตญาณ "ฉันเป็นอะไร?"
"เธอไม่รู้หรือไงว่าร้อนจะตายอยู่แล้ว? ยังจะมายุ่งกับฉันอีก รำคาญจะตาย! แถมพัดลมก็เสียแล้วเธอยังไม่รีบไปซ่อมอีก หาที่ที่มีแอร์อยู่ไม่ได้หรือไง? ไม่รู้บ้างเลยว่าร้อนจนนอนไม่หลับทั้งคืน?"
คำบ่นพรั่งพรูออกมาเป็นชุด
แววตาสงสัยในดวงตาของยวิ๋นเยี่ยนหายไปในทันที แทนที่ด้วยความจนใจที่เคยชิน
"พรุ่งนี้จะไปแล้ว" ยวิ๋นเยี่ยนก้มตัวเก็บเสื้อเชิ้ตบนพื้นขึ้นมาใส่ เงาร่างช่วงไหล่กว้างเอวสอบภายใต้เสื้อเชิ้ตดูรำไร น้ำเสียงเรียบเฉย "ฉันนึกว่าเมื่อกี้เธอ..."
"ไม่มี๊!"
ซ่งเหยาหลีขัดจังหวะเธอ
ในห้องอบอ้าวเหมือนลังถึง
หน้าผากของยวิ๋นเยี่ยนมีเหงื่อผุดซิบๆ ทั้งตัวเหนียวเหนอะหนะจนอึดอัด ไม่พูดต่อ หันหลังเข้าไปในห้องน้ำแคบๆ อาบน้ำเย็นรวดเดียว
ซ่งเหยาหลีนอนลงบนเตียงไม้กระดานแข็งๆ
เสื่อหวายใต้ร่างบาดผิว ภายในสมองมีแต่ภาพในภายหลังที่วกวน
—ยวิ๋นเยี่ยนสวมชุดราตรียืนอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลยวิ๋น ท่ามกลางผู้คนห้อมล้อม
พวกเธอเป็นคนละโลกกันตั้งแต่แรก
ตั้งแต่เริ่มต้น
ก็คือความอ่อนโยนที่ได้จากการหลอกลวง ความเป็นเพื่อนที่ได้จากการหลอกลวง ความมั่นคงที่ได้จากการหลอกลวง
ของที่ได้มาจากการหลอกลวง สักวันต้องคืนกลับไป
คิดไปคิดมา ความหวาดกลัวและเหนื่อยล้าหลายวันที่ผ่านมาก็ถาโถมเข้าใส่ เธอเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ในความฝัน
ยวิ๋นเยี่ยนยังคงมีใบหน้าเย็นชาเช่นเดิม
มองเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ในแววตาเต็มไปด้วยความห่างเหินและแดกดัน เอ่ยทีละคำว่า "เจ้าคนโกหก"
พูดจบ
ก็หันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว ทิ้งเธอไว้เพียงลำพังในความมืดมิดไร้ขอบเขต
ยวิ๋นเยี่ยนอาบน้ำเสร็จออกมา
ทั้งตัวเย็นเยียบจากน้ำเย็น มองเห็นเธอขดตัวหลับไปแล้ว
เธอยื่นมือ
หยิกแก้มนุ่มนิ่มของซ่งเหยาหลี แฝงบทลงโทษ แต่ปลายนิ้วกลับสัมผัสถึงความชื้นอุ่นๆ
มือเธอชะงักค้าง
ก้มลง มองเห็นหางตาคลอด้วยหยดน้ำตาใส ค่อยๆ ไหลลงมาตามแก้ม
ยวิ๋นเยี่ยนยกมือ หยิกแก้มตัวเอง ยืนยันว่าไม่ได้เจ็บมากนัก
วินาทีถัดมา
เธอก้มลง ริมฝีปากเย็นเล็กน้อยแตะลงเบาๆ จูบซับหยาดน้ำตาที่หางตานั้น แล้วก็แผ่วเบาจูบไล้ไปบนผิวที่ชุ่มน้ำตา
—
คำเตือน:
เรื่องนี้มีการบรรยาย "ความใกล้ชิด" มาก หากชื่นชอบ ต้องรีบเพิ่มเข้าชั้นหนังสือ และพยายามติดตามอ่านทุกวัน!
ยวิ๋นเยี่ยนเป็นพวกหัวสมองคิดแต่ภรรยา
จึงอยากจะใกล้ชิดกับภรรยา แน่นอนว่าอาจมีคำพูด "ทะลึ่ง" หรือ "ทะเล้น" บ้าง ถ้ารับไม่ได้ โปรดปิดแล้วหวังว่าคุณจะเจอนิยายที่ถูกใจ
ซ่งเหยาหลีค่อนข้าง "ซื่อ"
เพราะเธอแทบไม่ได้เรียนหนังสือ กึ่งไม่รู้หนังสือ
มีเล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ อยู่บ้าง ค่อนข้างขี้โอ่และชอบเงิน ยังไงก็มีข้อเสียเล็กๆ น้อยๆ ไม่ใช่คนสมบูรณ์แบบ
ต่อไปจะเติบโตขึ้น
อย่าลืมเพิ่มเข้าชั้นหนังสือด้วยนะ (*¯︶¯*)