เมื่อเห็นไฉ่เหอและคนอื่น ๆ ตั้งใจขนาดนั้น นางยังนึกว่าพวกนางกำลังเรียนกันอย่างกระตือรือร้นเสียอีก!
ใครจะคิดว่าที่แท้เป็นเพราะนางทำให้พวกนางต้องขยันตามไปด้วย...
เจียงเหวินเยว่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะบอกความจริงกับไฉ่เหอและคนอื่น ๆ ดีหรือไม่ แต่เมื่อเห็นเหวินฉานมีสีหน้าพึงพอใจเป็นพิเศษ สุดท้ายนางก็กลืนคำพูดนั้นลงคอไป
...ลำบากหน่อยก็ทนเอาแล้วกัน
บนโลกนี้มีเรื่องไม่มากนักที่แค่พยายามแล้วจะได้ผล การเรียนก็เป็นหนึ่งในนั้น
ตอนนี้ไฉ่เหอและคนอื่น ๆ เรียนกันอย่างเหน็ดเหนื่อยก็จริง แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความพอใจและคำสั่งสอนจากเหวินฉาน ทั้งยังช่วยให้ทำงานในวันหน้าได้โดยไม่ผิดพลาด ซึ่งล้วนเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อตัวพวกนางเอง
ยิ่งไปกว่านั้น พวกนางก็ไม่ได้พูดว่าจะยอมแพ้ แม้ท่องจำจนปวดหัวก็ยังพยายามต่อ เจียงเหวินเยว่จะไปขัดขวางพวกนางทำไม?
อายุเจ็ดแปดขวบเป็นวัยที่ควรขวนขวาย วัยเยาว์ผ่านไปเร็ว การเรียนรู้ให้สำเร็จกลับยากเย็น
ควรขยันก็ต้องขยันกันต่อไป!
เจียงเหวินเยว่เพียงเตือนให้พวกนางกินข้าวให้ดี ถึงเวลานอนก็ต้องพักผ่อน ตราบใดที่ไม่ฝืนจนร่างกายทรุดโทรม นางก็ปล่อยให้พวกนางทำตามใจ
หลังจากเจียงเหวินเยว่รับช่วงงานทุกอย่างได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว ไฉ่เหอและคนอื่น ๆ ก็เร่งตามขึ้นมาอย่างไม่คิดชีวิต ไม่เพียงท่องจำเนื้อหาสำคัญที่นางเขียนไว้ได้อย่างแม่นยำ ยังเรียนรู้ตัวอักษรง่าย ๆ ได้อีกด้วย แม้จะเขียนไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็จำได้แล้ว
เรื่องนี้พวกนางยังทำได้ดีกว่าสี่เชวี่ยเสียอีก
นับตั้งแต่เจียงเหวินเยว่เริ่มสอนเขียนอักษรแบบตัวเต็ม สี่เชวี่ยก็ยิ้มไม่ออกอีกเลย ทุกวันต้องเรียนสิบตัวอักษรจนผมร่วงทุกวัน
ถึงจะลำบากแค่ไหน นางก็ไม่เคยพูดว่าจะเลิกเรียน ใบหน้ากลม ๆ ซูบซีดลงไปไม่น้อย