ฤดูหนาวกลางวันสั้น กลางคืนยาว ฟ้าสางก็ช้ากว่าปกติ
เจียงเหวินเยว่กับซิ่วเยว่เดินคุยกันไปตลอดทาง ผ่านสวนดอกไม้และตรอกปูหินเขียวในจวนเซี่ย อ้อมมุมเรือนด้านหลัง ไม่นานก็มาถึงประตูเล็กด้านหลังจวน
ยังไม่ถึงเวลาเปิดประตู เจียงเหวินเยว่เห็นว่าไม่มีใครอยู่หน้าประตู จึงให้ซิ่วเยว่รออยู่ตรงนั้น ส่วนตนไปเรียกท่านป้าหลิวที่กระท่อมเฝ้ายาม
นางค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไป ภายในห้องสลัวมืด
ท่านป้าหลิวสวมเสื้อผ้านอนอยู่บนเตียงเตี้ย มีผ้าห่มหนาคลุมกาย กำลังนอนหนุนศีรษะหลับอยู่
เห็นได้ชัดว่านางหลับไม่สนิท เจียงเหวินเยว่เปิดประตูเบามาก แต่พอแสงสลัวจากด้านนอกส่องเข้ามา เปลือกตาของท่านป้าหลิวก็ขยับ นางปรือตาขึ้นอย่างงัวเงีย “ใครน่ะ? มีธุระอะไร?”
“ท่านป้าหลิว ข้าเอง เหวินเยว่เจ้าค่ะ”
เจียงเหวินเยว่แง้มบานประตูไว้เล็กน้อย ไม่ให้แสงส่องเข้าหน้าท่านป้าหลิว “ข้าจะออกจากจวนแต่เช้า รบกวนท่านช่วยเปิดประตูให้หน่อยนะเจ้าคะ”
ท่านป้าหลิวนั่งงัวเงียอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหาวแล้วลุกขึ้น ไม่นานก็หายง่วง
“เหวินเยว่หรือ ฟ้าสางแล้วรึ? ตื่นเช้าจริง”
“ใกล้สว่างแล้วเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าจะออกจากเมืองเอกแต่เช้า ไปเร็วหน่อยน่าจะดีกว่า”
“ก็จริงของเจ้า”
ท่านป้าหลิวขยี้หน้าอีกครั้ง ลุกจากเตียงเตี้ย พลางดึงกุญแจประตูเล็กที่ผูกไว้ตรงเอวแล้วเดินออกไป
เมื่อเห็นซิ่วเยว่รออยู่หน้าประตู นางก็ไม่ได้แปลกใจ เพียงหยิบกุญแจออกมาไขกลอน แล้วถามส่ง ๆ ว่า “เจ้าก็จะลาหยุดออกจากจวนหรือ? อยู่เรือนไหน? เอาป้ายประจำตัวมาให้ข้าดูหน่อย”
ซิ่วเยว่รีบหยิบป้ายประจำตัวออกมา ยื่นให้ด้วยสองมือ