ไม่ใช่แค่บ้านพวกเขาเท่านั้น หลายครอบครัวผู้ประสบภัยที่ย้ายมาตั้งหลักแหล่งในหมู่บ้านถงฮวาต่างก็สวมเสื้อผ้าแบบนี้กันในฤดูหนาวปีนี้
ครอบครัวที่มีฐานะดีกว่าสักหน่อยก็ไปเช่าเสื้อผ้าป่านเก่า ๆ จากโรงรับจำนำมาให้คนชราและเด็กที่ร่างกายอ่อนแอสวมใส่ บางบ้านถึงกับใช้กระดาษเปลือกไม้ยัดนุ่นต้นอ้อทำเป็นผ้าห่ม ตระกูลเจียงกลมกลืนอยู่ในหมู่พวกเขาโดยไม่สะดุดตาเลยแม้แต่น้อย
เจียงฉงซานยิ่งประหยัดเข้าไปใหญ่
พออากาศเย็นลง เขาซื้อรองเท้าผ้าเก่าให้ทั้งคนชรา เด็ก ๆ และโจวอวิ๋นเหนียงในบ้าน ส่วนตัวเองกลับเสียดายเงิน ไม่ยอมซื้อ
ทุกวันเขาต้องเดินไปเดินกลับเป็นระยะทางไกล รองเท้าผ้าเก่าคุณภาพไม่ดี สวมไม่กี่วันพื้นก็สึกขาด เขายิ่งรู้สึกว่าเป็นการสิ้นเปลือง จึงใส่แต่รองเท้าฟางที่คนในบ้านสานให้ พอใส่จนขาดก็เปลี่ยนคู่ใหม่ทุกวัน นอกจากจะทิ่มเท้าและทำให้หนาวอยู่บ้าง ก็ไม่มีข้อเสียอื่น
เมื่อได้ยินนายท่านผู้เฒ่าเจียงพูดเช่นนี้ เจียงฉงซานก็กลืนคำปฏิเสธกลับลงคอ
เขาล้างเท้าเงียบ ๆ จนเสร็จ กำลังจะยกน้ำไปเท ก็ได้ยินนายท่านผู้เฒ่าเจียงพูดขึ้นอีกว่า “พรุ่งนี้จะเข้าเมือง อย่าเสียดายรองเท้าคู่นี้ พอออกจากบ้านแล้วก็แอบถอดอีก แม่เจ้าอุตส่าห์เสริมพื้นรองเท้าให้หนาเป็นพิเศษ สวมรองเท้าฟางทับรองเท้าผ้าไว้ ทั้งอุ่นทั้งทน”
“...รู้แล้ว”
เจียงฉงซานถูกพูดแทงใจดำ จึงได้แต่รับคำ
เขาเทน้ำล้างเท้าลงในแปลงผักเล็ก ๆ ที่ถางไว้หลังเรือน ล้างมือแล้วก็ยังไม่รีบกลับไปนอน แต่ล้างหม้อดินหยาบสำหรับต้มโจ๊กให้สะอาด ตักข้าวกล้องใส่ลงไปสองสามกำมือ ล้างด้วยน้ำจนสะอาดแล้วเติมน้ำแช่ไว้ จากนั้นปิดฝาวางบนเตา
แช่ไว้หนึ่งคืน ข้าวกล้องจะต้มให้นิ่มและเปื่อยได้ง่ายขึ้น พรุ่งนี้เช้าพอคุณย่าตื่นมาต้มโจ๊กก็จะประหยัดฟืนได้บ้าง อีกทั้งไม่ต้องใช้มือสัมผัสน้ำเย็นล้างข้าวด้วย