ภายในห้อง ปี้เหวินกับซู่หยุนอยู่กันครบ ทั้งคู่กำลังแกะมวยผมแล้วหวีผมอยู่
เมื่อเห็นเจียงเหวินเยว่กลับมาพร้อมชิงหลัว ทั้งยังหอบผลไม้แห้งกับผลไม้เชื่อมที่ซื้อจากข้างนอกมาด้วย สาวใช้ตัวน้อยทั้งสองก็พากันดีใจ
พวกนางจึงมารวมตัวกันรอบโต๊ะกลมกลางห้อง แกะห่อกระดาษน้ำมันออก แล้ววางผลไม้แห้งกับผลไม้เชื่อมนานาชนิดเต็มโต๊ะ
สาวใช้ตัวน้อยทั้งสี่นั่งเก้าอี้กลมคนละตัว แบ่งน้ำร้อนหนึ่งถังที่ชิงหลัวยกกลับมาให้กันคนละกะละมัง ระหว่างแช่เท้าในน้ำร้อนและกินขนม พวกนางก็ส่งเสียงเจื้อยแจ้ว ซักถามเจียงเหวินเยว่ถึงภาพเมืองใหญ่
เจียงเหวินเยว่ไม่ได้พูดถึงเรื่องท่านพ่อของนาง เพียงเริ่มเล่าตั้งแต่ตอนเช้าที่บังเอิญเจอแม่นมเจียงออกจากจวนไปซื้อของ จึงได้อาศัยรถไปด้วย แล้วเล่าถึงภาพความคึกคักรุ่งเรืองของเมืองใหญ่ที่เห็นระหว่างทาง
ของกินในตลาดเช้ามีตั้งกี่ชนิด รสชาติเป็นอย่างไร ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาแต่งตัวแบบไหน ชอบกินอะไรกัน
จากนั้นนางก็เปลี่ยนเรื่อง เล่าว่านางกับสี่เชวี่ยไปเดินดูร้านผ้าและร้านขายของเบ็ดเตล็ด เห็นของมากมายหลายชนิด ทั้งยังไปเดินเบียดเสียดชมความครึกครื้นในตลาด แล้วได้พบเห็นอะไรบ้าง
ปี้เหวินกับคนอื่น ๆ ต่างก็ถูกขายจากบ้านเกิดเล็ก ๆ มาอยู่เมืองเจียงหนิง ตั้งแต่เด็กครอบครัวก็ยากจน อย่าว่าแต่เมืองใหญ่มั่งคั่งอย่างเจียงหนิงเลย แม้แต่เมืองเล็ก ๆ ที่คึกคักหน่อยก็แทบไม่เคยได้ไป
เจียงเหวินเยว่เลือกเล่าเพียงบางเรื่องตามใจนึก แต่ก็ทำให้พวกนางฟังจนตาเป็นประกาย ลืมกินผลไม้แห้งไปเสียสนิท ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉาอย่างเห็นได้ชัด
“ที่แท้เมืองใหญ่เป็นแบบนี้เอง มีคนเยอะแยะขนาดนี้! คึกคักเหลือเกิน...”