ยามเหม่าสองเค่อ สาวใช้ตัวน้อยทุกคนถูกพามายังลานใหญ่ข้าง ๆ แล้วให้เข้าแถวเรียงกัน
แม่นมสองคนสวมชุดผ้าไหมสีเขียวหม่น ใบหน้าเคร่งขรึม ยืนอยู่ด้านหน้า ด้านหลังมีโต๊ะตัวใหญ่ตั้งอ่างน้ำ ถ้วยชา ถาด และของใช้อื่น ๆ ไว้ นอกจากนี้ยังมีแส้ไม้ไผ่สองเส้น
บรรยากาศเคร่งเครียดเป็นพิเศษ
“ข้าแซ่สวี่ ส่วนท่านนี้คือแม่นมโจว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกข้าจะรับหน้าที่สอนพวกเจ้าฝึกระเบียบ”
แม่นมสวี่กวาดตามองสาวใช้ตัวน้อยทุกคน ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เจ้านายที่พวกเจ้ารับใช้คือจวนกั๋วกงสกุลเซี่ยผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์แห่งเมืองหลวง ระเบียบในจวนเคร่งครัด ลำดับชนชั้นชัดเจน ต่อให้เป็นสาวใช้ชั้นล่างที่สุด ทุกคำพูดและการกระทำก็ต้องมีกิริยามารยาท จะทำตัวเหลวไหลเหมือนครอบครัวเล็ก ๆ ทั่วไปไม่ได้”
แม่นมโจวรับคำต่อ สีหน้าเข้มงวดยิ่งกว่าเดิม
“พวกเจ้าถูกซื้อจากข้างนอก ไม่เหมือนบ่าวที่เกิดในจวน นิสัยเสียหลายอย่างต้องแก้ไข ตั้งใจเรียนให้ดี หากใครคิดอู้งานหรือเล่นแง่ เบาก็โดนแส้ฟาดไม่กี่ที หนักก็ถูกมัดส่งไปขายต่อ จำใส่ใจไว้ให้ดี!”
“เจ้าค่ะ” สาวใช้ตัวน้อยทุกคนขานรับพร้อมกัน
“ตอนเช้าเริ่มฝึกยืนทรงตัว”
แม่นมโจวส่งสัญญาณให้สาวใช้ตัวน้อย แต่ละคนเดินออกไปรับอ่างไม้คนละใบ แล้ววางไว้บนศีรษะยืนนิ่ง
“ยืนให้มั่น หลังตรง คอต้องนิ่ง ห้ามโยกไปมา”
แม่นมสวี่ถือแส้ไม้ไผ่เดินวนอยู่ในกลุ่ม เมื่อเห็นอ่างไม้ของสาวใช้คนไหนตก ก็ฟาดแส้ลงบนหลังอย่างแรง
“เก็บขึ้นมา แล้วยืนต่อ!”
การฝึกยืนทรงตัวแบบนี้ดูเหมือนง่าย แต่ที่จริงทรมานไม่น้อย
สาวใช้ตัวน้อยทั้งหลายอายุไม่ถึงสิบขวบ ร่างกายยังอ่อน ยืนได้ไม่นานก็เริ่มปวดเอว ขาสั่น อ่างไม้บนศีรษะโคลงไปมา ยิ่งเวลาผ่านไปก็ยิ่งทรมาน