ชุ่ยโม่หันไปมองนางที่เดินจากไปด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ ก่อนจะหัวเราะด้วยความโมโห
“ดีจริง! เจียงหนิงแห่งนี้ช่างเป็นถิ่นคนเก่ง แม้แต่เด็กสาวตัวกะเปี๊ยกยังกล้าไม่เห็นหัวคนอื่นแล้ว!”
ชุ่ยโม่รู้ว่าสาวใช้ที่อายุน้อยในจวนนี้เพิ่งซื้อตัวมาจากข้างนอกเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ล้วนมาจากครอบครัวยากจน ไม่ค่อยมีความรู้ ฟางเฟยเยวี่ยนเองก็มีอยู่หลายคน นางกับหว่านเถาจัดการพวกนั้นได้อย่างง่ายดาย อบรมจนเชื่อฟังว่านอนสอนง่าย
เดิมทีนึกว่าคงไม่มีอะไร แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอเจียงเหวินเยว่ที่กล้าเถียงและปฏิเสธนางเข้า
ชุ่ยโม่โมโหจนหัวเราะออกมาอีกครั้ง
หากเทียบฐานะ นางเป็นสาวใช้ใหญ่ชั้นหนึ่ง ส่วนเจียงเหวินเยว่เป็นเพียงสาวใช้ชั้นสาม
อนุซูที่นางรับใช้ยังเป็นที่โปรดปรานอย่างยิ่ง ต่อให้เป็นสาวใช้ข้างกายฮูหยิน เมื่อพบหน้านางก็ยังต้องเกรงใจอยู่หลายส่วน แต่ตอนนี้แม้แต่เด็กสาวตัวกะเปี๊ยกยังกล้าหักหน้านาง!
ถึงชุ่ยโม่จะโมโห แต่หากให้ไล่ตามไปแย่งกระถางเบญจมาศเขียวมา นางก็ไม่กล้าอยู่ดี
ถ้านางข่มขู่จนเจียงเหวินเยว่กลัว แล้วอีกฝ่ายยอมส่งเบญจมาศเขียวให้เอง พอเจ้านายถามเอาความผิดก็จะกลายเป็นว่าเจียงเหวินเยว่ไม่รู้กฎ ทำตามใจตนเองและยกของให้คนอื่น
แต่ถ้าชุ่ยโม่ลงมือแย่งเสียเอง ก็เท่ากับทำผิดกฎอย่างโจ่งแจ้ง ฮูหยินรองไม่มีทางยกโทษให้นางง่าย ๆ แน่!
ชุ่ยโม่ยืนหอบหายใจอยู่กับที่ อัดอั้นจนไม่รู้จะระบายกับใคร พอเหลือบไปเห็นเหมยกุ้ยที่คุกเข่าอยู่บนบันได ก้มหน้าหดตัว พยายามทำตัวให้ไร้ตัวตน นางก็เจอที่ระบายอารมณ์ทันที
“เป็นสาวใช้ชั้นสามเหมือนกัน ดูคนอื่นเขาสิ พูดจาทำอะไรมั่นอกมั่นใจนัก แล้วทำไมเจ้าถึงได้เหมือนหนูขนาดนี้? ให้ทำงานสักหน่อยก็เอาแต่หดหัว ฟางเฟยเยวี่ยนของเราเลือกคนโง่อย่างเจ้ามาได้อย่างไร?”