เจียงเหวินเยว่ไม่ได้ตั้งใจจะเมินชุนเยี่ยน นางมีธุระต้องทำจริง ๆ
ออกจากเรือนอวี้ฮวาแล้ว นางเดินผ่านสะพานเฟยหง ข้ามสวนหงเซียง จนมาถึงจิ่งฮุยถังของฮูหยินรอง
จิ่งฮุยถังเป็นเรือนหลักในเขตชั้นในของจวนเซี่ย ทั้งยังเป็นที่พำนักของฮูหยินผู้เป็นนายหญิง มีพื้นที่กว้างขวางกว่าเรือนอวี้ฮวา ประตูเรือนโอ่โถงสง่างาม สองข้างประดับโคมวังประณีตเรียงเป็นแถว ส่วนมุมชายคาสลักรูปสัตว์มงคลไว้หลายตัว เชื่อกันว่าช่วยคุ้มครองเรือน
เจียงเหวินเยว่ก้าวผ่านประตูเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นคือกำแพงบังตาขนาดใหญ่ทำจากอิฐสีเขียวขัดจนเรียบ กลางกำแพงสลักรูปแมกโนเลียขาวอย่างตื้น ๆ มีกระจอกสองตัวเกาะซ่อนอยู่ตามกิ่ง มุมทั้งสี่สลักลายเมฆลอยกับค้างคาว ดูสง่างามเรียบง่าย เมื่อเดินอ้อมกำแพงบังตาไปจึงเห็นระเบียงทางเดินและลานเรือน
ในลานมีสาวใช้วัยเยาว์กำลังกวาดลานและอยู่เวร พอเห็นเจียงเหวินเยว่เข้ามา ก็เหลือบมองนางก่อนถามว่า “เจ้าอยู่เรือนไหน มาทำอะไรหรือ?”
เจียงเหวินเยว่ก้าวเข้าไปคำนับอย่างนอบน้อมครึ่งหนึ่ง แล้วยิ้มกล่าวว่า “พี่สาวสบายดี ข้าเป็นสาวใช้ชั้นสามในเรือนคุณหนูห้า ชื่อเหวินเยว่ มีธุระอยากพบพี่ชุนเถาที่อยู่ข้างกายแม่นมสวี่ ไม่ทราบว่านางอยู่ในเรือนหรือไม่?”
แม่นมสวี่เป็นคนสนิทที่ติดตามรับใช้ฮูหยินรอง ส่วนชุนเถาก็เป็นสาวใช้ชั้นสองที่ติดตามแม่นมสวี่มา ย่อมนับเป็นคนของจิ่งฮุยถัง
สาวใช้วัยเยาว์ยิ้มกล่าวว่า “น่าเสียดาย ช่วงเช้ามีคนจากโรงเรือนดอกไม้ใหญ่ส่งข่าวมาว่า เบญจมาศพันธุ์ดีที่เพาะไว้ใหม่หลายกระถางบานแล้ว ชุนเถาเพิ่งพาคนไปเลือกดอกไม้ที่โรงเรือนนั่น”