เถ้าแก่ยิ้มอย่างจนใจ “ลูกค้าตัวน้อย เพราะเจ้าซื้อฝ้ายเยอะ ข้าถึงคิดให้ในราคาจินละ 80 อีแปะ ราคาตลาดตั้ง 85 อีแปะเชียวนะ แค่ฝ้ายอย่างเดียว ข้าก็ลดให้เจ้าไปเกือบ 200 อีแปะแล้ว แทบไม่ได้กำไรอะไรเลย”
“ข้ายังซื้อผ้าฝ้ายตั้งหลายพับด้วย ซื้อของทีเดียวทำให้เถ้าแก่ได้กำไรหลายต่อ ไม่ต้องพูดถึงว่าจะลดราคาให้เท่าไร อย่างน้อยก็ช่วยส่งไปถึงบ้านให้ข้าหน่อยได้ไหมเจ้าคะ?”
เจียงเหวินเยว่ยิ้มพลางกล่าว “ไม่อย่างนั้นข้าเสียเงินซื้อของกับท่านตั้งมากมาย สุดท้ายยังต้องควักเงินจ่ายค่าเดินทางอีก คิดแล้วขาดทุนแย่เลยเจ้าค่ะ”
นางย่อมไม่เชื่อว่าเถ้าแก่ไม่ได้กำไร
ผ้าฝ้ายราคาสูงขนาดนี้ ชาวบ้านที่ซื้อได้ทีละหลายพับมีสักกี่คน การค้าครั้งนี้เถ้าแก่ต้องได้กำไรไม่น้อยแน่
เถ้าแก่จึงถามว่า “แล้วลูกค้าตัวน้อยอยากให้ส่งไปที่ไหนหรือ?” เขาบอกไปแล้วว่าส่งในเขตเมืองไม่คิดเงิน แต่นางยังต่อราคา แสดงว่าระยะทางคงไม่ใกล้
เจียงเหวินเยว่ยิ้มตาหยี “ไม่ไกลหรอกเจ้าค่ะ อยู่ที่หมู่บ้านถงฮวา ในเมืองชิงเหอใต้เมืองเจียงหนิง”
เถ้าแก่ชะงัก ก่อนจะหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “นี่เรียกว่าไม่ไกลหรือ? จะไปเมืองชิงเหอต้องนั่งเรือ ค่าส่งผ้ากับฝ้ายพวกนี้ด้วยเรือขนของก็ต้องหลายสิบอีแปะ พอถึงเมืองแล้วยังต้องส่งต่อไปถึงหมู่บ้าน ค่ารถม้าก็หนีไม่พ้น ลูกค้าตัวน้อย เจ้านี่ช่าง...”
“เพราะอย่างนั้นข้าก็ไม่ต่อราคาแล้ว ท่านช่วยส่งไปถึงบ้าน คิดตามราคาที่ท่านบอกก็แล้วกัน ดีไหมเจ้าคะ?” เจียงเหวินเยว่พูดยิ้ม ๆ
เถ้าแก่ยิ้มเจื่อนอีกครั้ง เขาไม่คิดเลยว่าลูกค้าที่ซื้อฝ้ายกับผ้าใหม่คราวละมาก ๆ ในเมืองหลวงจะไม่ใช่คนในเมือง แม้แต่คนจากเมืองรอบข้างก็ไม่ใช่ แต่กลับอาศัยอยู่ในหมู่บ้านแถบนี้