ชามีกลิ่นไม่ฉุน แต่กลับหอมกรุ่นเป็นพิเศษ พอดื่มเข้าไปคำหนึ่งก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
โจวอวิ๋นเหนียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไปล้างชามดินเผาเนื้อหยาบสองใบตรงเตาไฟหลังบ้าน จากนั้นก็เทน้ำชาจากถุงน้ำลงไปเพียงครึ่งชาม แล้วยื่นให้ผู้เฒ่าเจียงกับหญิงชรา
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ชานี้ไม่เข้มมาก แต่รสชาติดีจริง ๆ ลองดื่มดูสักหน่อยนะเจ้าคะ”
เพราะฟ้ามืดแล้ว ผู้สูงวัยนอนหลับไม่ค่อยสนิท โจวอวิ๋นเหนียงกลัวว่าดื่มชาแล้วจะหายง่วง จึงไม่กล้าเทให้มากนัก แค่ให้ชิมรสชาติเล็กน้อยก็พอ
ส่วนฝาแฝดมังกรหงส์ที่นั่งแบ่งขนมกินกันอย่างมีความสุขบนม้านั่งเตี้ย... เฮ้อ เด็ก ๆ จะดื่มชาไปทำไม!
ไม่มีส่วนของพวกเขาหรอก~
ผู้เฒ่าเจียงกับหญิงชราเจียงเองก็สงสัย จึงยกชามดินเผาขึ้นมาดู แต่ก็มองไม่ออกว่ามีอะไรพิเศษ ก็แค่น้ำชาธรรมดาไม่ใช่หรือ
แต่กลิ่นหอมดีทีเดียว ผู้เฒ่าเจียงยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมดชาม
จากนั้นดวงตาก็พลันเป็นประกาย อดจุ๊ปากไม่ได้ “ซี้ด รสชาตินี่ไม่เหมือนชาที่ชงจากเศษใบชาเลยนะ หวานกว่าน้ำจากบ่อน้ำหวานที่บ้านเราเมื่อก่อนเสียอีก...”
มิน่าเล่า เยว่เอ๋อร์ถึงกำชับให้เอากลับมาเป็นพิเศษ อร่อยจริง ๆ
ผู้เฒ่าเจียงรีบยื่นชามออกไปอีกครั้ง “อวิ๋นเหนียง เทให้พ่ออีกหน่อยสิ ทำไมชานี่ถึงหวานหอมยิ่งกว่าเหล้าเสียอีก!”
หญิงชราเจียงไม่ได้ดื่มมูมมามเหมือนเขา นางถือชามดินเผาจิบช้า ๆ และรู้สึกว่าหอมหวานดีเช่นกัน พอได้ยินคำพูดของสามีจึงอดตำหนิไม่ได้ “อย่าเห็นแก่กินนักเลย หอมหวานแค่ไหนก็เป็นชา ดื่มมากไปคืนนี้จะนอนไม่หลับ แถมต้องลุกไปเข้าห้องน้ำอีก...”
“โธ่ ข้าดื่มแค่ชามเดียวเอง อวิ๋นเหนียงบอกแล้วว่าชาไม่เข้ม ไม่เป็นไรหรอก~”