ส่วนเรื่องที่พ่อแท้ ๆ จะตีเขานั้น เจียงฉงซานไม่ได้เก็บมาใส่ใจแม้แต่น้อย
หนังหนาเนื้อทนจนชินแล้ว~
เขารีบอธิบายว่า “ข้าไม่ได้เล่าเรื่องที่บ้านให้เยว่เอ๋อร์ฟังนะ แค่บอกว่าที่บ้านทุกอย่างเรียบร้อยดี แต่...แต่เยว่เอ๋อร์ไม่เชื่อ บอกว่าที่บ้านลำบาก กรานจะลากข้าไปซื้อของให้ได้ นอกจากของกินของใช้ที่กองอยู่บนพื้นนี่แล้ว นางยังสั่งซื้อฝ้ายกับผ้าใหม่ให้ที่บ้าน บอกว่าจะเอาไปทำเสื้อกันหนาวกับผ้าห่ม พรุ่งนี้ก็จะส่งไปถึงบ้านแล้ว...”
ผู้เฒ่าเจียง “อะไรนะ?”
หญิงชราเจียง “อะไรนะ?”
โจวอวิ๋นเหนียงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า “พวกเจ้าซื้อที่เมืองเอกหรือ? ฝ้ายกับผ้าใหม่ใช้เงินไปเท่าไร?”
เจียงฉงซานพลันรู้สึกผิด แล้วบอกราคาเสียงเบามาก
แย่แล้ว! ผู้เฒ่าเจียงกุมอก เกือบเป็นลมล้มพับไป
ใบหน้าของหญิงชราเจียงก็ซีดเผือด เจ็บปวดใจอย่างยิ่ง “แพงขนาดนี้เชียวหรือ? ทำไมเจ้าถึงยอมให้เยว่เอ๋อร์ซื้อ?”
เจียงฉงซานรีบอธิบาย “ข้าเป็นคนจ่ายเงิน เยว่เอ๋อร์พยายามห้ามแล้ว”
“เงินของเจ้าไม่ใช่เงินหรือไง?!”
ผู้เฒ่าเจียงแทบถูกลูกชายทำให้โมโหตาย “เจ้าซื้อของดีขนาดนี้มาทำไม? ที่บ้านไม่มีผ้าห่มกับเสื้อผ้าแล้วหรือ? ก็ยังใส่ได้ ใช้ผ่านฤดูหนาวได้ไม่ใช่หรือ? เก็บเงินไว้ทีหลังจะได้เอาไปไถ่ตัวเยว่เอ๋อร์สิ!”
เดิมทีเจียงฉงซานก็คิดเช่นนั้น แต่เขาพูดไม่เก่ง สู้คำพูดลูกสาวไม่ได้ สุดท้ายกลับถูกเจียงเหวินเยว่โน้มน้าวเสียเอง
ตอนนี้จึงได้แต่นั่งคอตก ปล่อยให้พ่อแม่ต่อว่า
โจวอวิ๋นเหนียงกลับพูดอย่างเป็นธรรมว่า “อย่างไรเจียงหนิงก็เป็นเมืองเอก ไม่เหมือนเมืองเล็ก ๆ ทั่วไป ของแพงกว่าหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ”