ซิ่วเยว่หัวเราะอย่างขบขัน “นี่จะเรียกว่าฝีมือวิเศษอะไรล่ะ? เด็กสาวยากจนจากชนบทอย่างพวกเรา ใครบ้างที่ไม่เคยสานใบหญ้าเล่นตอนเด็ก?”
สี่เชวี่ยรีบยกมือ “ข้านี่ไง! ข้าไม่เคยสานใบหญ้า แต่เคยหักกิ่งไม้ไปตีผลไม้ป่ากิน”
“ใครถามเจ้ากัน?” ซิ่วเยว่ปรายตามองนางอย่างระอา
เจียงเหวินเยว่เกือบจะบอกว่านางก็ไม่เคยสานเหมือนกัน
แต่ดูเหมือนมารดาของนางจะทำเป็น บางครั้งเมื่อออกไปข้างนอกแล้วเห็นดอกไม้ป่าข้างทางบานสวย ก็จะเด็ดมาสานเป็นมงกุฎดอกไม้เล็ก ๆ ให้เจียงเหวินเยว่สวมเล่น
หรือว่าคนที่จะเป็นช่างปักผ้าล้วนมีมือคล่องแคล่วเช่นนี้?
ซิ่วเยว่กล่าวเสียงเรียบ “ข้าหัดสานหญ้าจากท่านแม่ ตอนพี่สาวใหญ่กับข้าเกิด ท่านพ่อยังไม่ได้ลงมือทุบตีท่านแม่บ่อยนัก ยามว่างท่านแม่จะสานรองเท้าหญ้า ทำของเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้พี่สาวใหญ่กับข้าเล่น ข้าเห็นบ่อย ๆ ก็เลยทำเป็นเอง”
พรสวรรค์ด้านนี้ติดตัวนางมาตั้งแต่เกิด
แม้ภายหลังท่านแม่จะเอาแต่คิดอยากมีลูกชาย จนไม่เคยสานหญ้าหลอกล่อให้ลูกสาวทั้งสองเล่นอีก ซิ่วเยว่ก็เรียนรู้ด้วยตัวเองแล้วสานเล่นปลอบใจตัวเอง ทั้งยังใช้มันปลอบพี่สาวใหญ่ไม่ให้ร้องไห้ด้วย
ต่อมา...
พี่สาวใหญ่ที่ยิ่งโตยิ่งงดงาม ถูกท่านพ่อขายไป
นางมีน้องสาวเพิ่มอีกสองคน ครอบครัวก็ยิ่งยากจนจนแทบไม่มีข้าวกรอกหม้อ
ทุกวันนอกจากทำงานและดูแลมารดาแล้ว นางยังต้องคิดหาสารพัดวิธีปลอบน้องสาวสองคนไม่ให้ร้องไห้ กลัวว่าเสียงร้องของพวกนางจะปลุกท่านพ่อที่เมาสุราอยู่ทุกวันให้ตื่นขึ้นมา แล้วพวกนางจะถูกทุบตีอีก
“ชนบทแห้งแล้งอาจไม่มีอะไรอย่างอื่น แต่หญ้าป่ามีมากจนถอนเท่าไรก็ไม่หมด ตอนแรกข้าสานเป็นแค่หนึ่งสองแบบ ต่อมาลองผิดลองถูกอยู่บ่อย ๆ ก็สานเป็นลวดลายได้หลายอย่าง”