“ผู้กำกับครับ ดูนี่สิ!” หลี่หมิงผลักกู้สี่ซีออกไปข้างหน้าอย่างกับกำลังนำของล้ำค่ามาอวด
ฟู่เว่ยเจี้ยนเลิกเปลือกตาขึ้น กวาดตามองกู้สี่ซีแวบหนึ่ง
เพียงแวบเดียว ในดวงตาคู่นั้นที่ผ่านการพบเห็นผู้คนมานับไม่ถ้วนก็มีประกายวาบขึ้นมาอย่างยากจะสังเกต
เขาไม่พูดอะไร เอาแต่จ้องกู้สี่ซีอยู่นานถึงสิบวินาที
กู้สี่ซีถูกจ้องจนหนังศีรษะชาวาบ เธอเผลอกำชายเสื้อแน่นโดยไม่รู้ตัว
ในที่สุดฟู่เว่ยเจี้ยนก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบต่ำ “ลองแสดงสักฉาก”
เขาชี้ไปยังเสาหินประกอบฉากต้นหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ
“สมมติว่านั่นคือกำแพงเมืองของบ้านเกิดเธอ เมืองแตกแล้ว ญาติพี่น้องก็ตายหมด ชะตาชีวิตกำลังจะพลิกผันไร้ที่พึ่ง หันกลับมามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น”
ไม่มีบท ไม่มีการปูสถานการณ์ มีแค่ประโยคห้วน ๆ เท่านั้น
หัวใจของกู้สี่ซีเต้นไปถึงคอหอย
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ พอนึกถึงทักษะการแสดงระดับสามคะแนนของตัวเอง ก็เริ่มมั่นใจขึ้นมา
หลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้ง เมื่อลืมตาขึ้น เธอก็ไม่ใช่ตัวเองอีกต่อไป แต่กลายเป็นองค์หญิงผู้สูญเสียแผ่นดินอย่างแท้จริง
ความแค้นท่วมฟ้าและความโศกเศร้าอันไร้ที่สิ้นสุดเข้าครอบงำเธอในทันที
เธอค่อย ๆ หมุนตัว หันหลังให้ฟู่เว่ยเจี้ยน แล้วเดินไปยังเสาหินต้นนั้น
ฝีเท้าเซถลา ราวกับทุกย่างก้าวเหยียบอยู่บนคมดาบ
เธอยื่นมือออกไป ลูบเสาหินเย็นเฉียบเบา ๆ ราวกับกำลังลูบผืนแผ่นดินบ้านเกิดทุกตารางนิ้ว
จากนั้นก็ค่อย ๆ หันกลับมาอย่างช้า ๆ
ในชั่วขณะนั้น ทั้งกองถ่ายราวกับเงียบสงัดลง
บนใบหน้าไม่มีความเศร้าโศกเกินจริง ไม่มีเสียงร้องไห้ฟูมฟาย
มีเพียงความสิ้นหวังอันเงียบงัน
ในดวงตาคู่งดงามมีประกายดวงดาวที่แตกสลายอยู่เต็มเปี่ยม ทั้งความแค้นจากการที่แผ่นดินล่มสลายและครอบครัวพินาศ ความอาลัยต่อถิ่นเกิด ความสับสนต่ออนาคต รวมถึงเปลวไฟที่ซ่อนลึกและไม่ยอมจำนน
เพียงสบตาครั้งเดียว ราวกับตราตรึงไปชั่วนิรันดร์
มือของฟู่เว่ยเจี้ยนที่ถือวิทยุสื่อสารหยุดค้างกลางอากาศ
ทุกคนหน้าเครื่องมอนิเตอร์ต่างกลั้นหายใจ
หลี่หมิงยิ่งตื่นเต้นจนหน้าแดง กำหมัดแน่น
“เอาคนนี้แหละ”
ฟู่เว่ยเจี้ยนวางวิทยุสื่อสารลง เอ่ยสามคำเสียงหนักแน่น
เขามองกู้สี่ซีด้วยแววพอใจอย่างไม่ปิดบัง “พรุ่งนี้เอาสัญญามาเข้ากอง ถ่ายสามวัน วันละ 1,000 หยวน”
รวมทั้งหมด 3,000 หยวน
สำหรับนักแสดงหน้าใหม่เอี่ยม นี่ถือเป็นค่าตัวสูงลิบ
กู้สี่ซียังจมอยู่กับอารมณ์ของตัวละคร จึงตั้งตัวไม่ทันไปชั่วขณะ
หลี่หมิงยิ้มแก้มแทบปริ รีบดึงเธอไปข้าง ๆ แล้วยัดบทกับนามบัตรใบหนึ่งใส่มือ “นักศึกษา นี่บทนะ กลับไปอ่านให้ละเอียด พรุ่งนี้เช้าแปดโมง ที่เดิม ฉันจะรอ อย่ามาสายเด็ดขาดล่ะ!”
กู้สี่ซีถือบทกับนามบัตร มองข้อความ ‘ผู้ช่วยผู้กำกับหลี่หมิง’ และชุดหมายเลขโทรศัพท์บนนั้น แล้วรู้สึกราวกับกำลังฝันไป
จากนรกขึ้นสู่สวรรค์ ที่แท้ก็ต้องการแค่เลี้ยวตรงหัวมุมเท่านั้น
กู้สี่ซีถือบทที่ยังมีกลิ่นหมึกสด ๆ กลับไปยังห้องพักในโรงแรม
หลังจากกินข้าวไปนิดหน่อย เธอก็เปิดบทอ่านอย่างตั้งใจ
เพราะดูจากฉากที่เพิ่งทดสอบบทไป ก็พอจะรู้ว่านี่น่าจะเป็นละครที่ดีเรื่องหนึ่งจริง ๆ
ชื่อเรื่องคือ 《วางหมากพิชิตใต้หล้า》
ตั้งแต่เริ่มเปิดกล้อง ข่าวเรื่องนี้ก็เป็นกระแสสนั่นโลกออนไลน์แล้ว
จักรพรรดิภาพยนตร์ตู้เส้าชงประกบกับนักแสดงสาวแถวหน้าดาวรุ่งหนานหวน แค่ชื่อของทั้งสองคนนี้ปรากฏออกมา ก็เพียงพอให้แฟน ๆ กับนายทุนพากันฉลองกันยกใหญ่
ส่วนเธอ กู้สี่ซี ก็กำลังจะได้แบ่งเค้กในเรื่องนี้ด้วย
ฮ่า ๆๆ~
กู้สี่ซีนอนคว่ำอยู่บนเตียง แกว่งขาไปมาอย่างดีใจ
“ระบบ เป้าหมายสุดท้ายคืออะไรนะ?” กู้สี่ซีทิ้งตัวนอนแผ่บนเตียง ถามในใจอย่างหมดแรง
เสียงกลไกไร้อารมณ์ดังขึ้น
【เป้าหมายสุดท้าย: คว้ารางวัลการแสดงสูงสุดของโลก ได้เป็นเทพแห่งการแสดง】
“ฟังดูก็เหนื่อยแล้ว” กู้สี่ซีพลิกตัว เอาหน้าซุกหมอน “ฉันแค่อยากหาเงินสักหน่อย เอาไปรักษาพี่ชาย ให้ทั้งครอบครัวอยู่ดีกินดีขึ้น”
【ทำเป้าหมายระยะสั้นสำเร็จก็รับรางวัลก้อนโตได้เช่นกัน มีโอกาสได้รับโอสถรักษาโรคด้วยนะ~】
หืม? หืม ๆ?
กู้สี่ซีได้ยินระบบพูดแล้วก็ชะงักไปอย่างอดไม่ได้ โอสถรักษาโรคอะไรนะ?
ก่อนหน้านี้ทำไมระบบไม่เคยพูดถึงเลย?
ระบบรับรู้ความคิดของกู้สี่ซีได้ จึงวางท่าหยิ่งผยองสุด ๆ
【ระบบนี้เป็นผลิตภัณฑ์ใหม่จากศตวรรษที่ 58 แม้ตอนนี้จะมีความสามารถแค่เรื่องการแสดง แต่พอเธอประสบความสำเร็จและมีคะแนนสะสมมากขึ้น ของวิเศษสารพัดอย่างก็จะมีให้เลือกไม่ขาดแน่นอน!】
ข่าวนี้ดีสุด ๆ ไปเลย!
กู้สี่ซีรู้สึกเหมือนดวงตาทั้งสองข้างเริ่มเป็นประกาย
“ดีจัง” กู้สี่ซีพึมพำ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งในที่สุด แล้วหันกลับไปสนใจบทอีกครั้ง
ตัวละครที่เธอได้รับในครั้งนี้ชื่อซื่อฝูกวง
คำบรรยายตอนเปิดตัวของตัวละครนี้ในบทมีเพียงไม่กี่คำ: นางรำที่แคว้นเล็กส่งมาเป็นบรรณาการ นักแสดงหญิงประจำราชสำนัก
ฟังดูเหมือนมีไว้ประดับฉากเท่านั้น
แต่พอกู้สี่ซีพลิกอ่านต่อไปอีกไม่กี่หน้า แววตาของเธอก็เปลี่ยนไป
ซื่อฝูกวงคือทายาทเพียงคนเดียวที่รอดชีวิตจากราชวงศ์ก่อน ครอบครัวและแผ่นดินของเธอล้วนล่มสลายด้วยน้ำมือบิดาของพระเอกในเรื่อง《วางหมากพิชิตใต้หล้า》
ส่วนเธอได้รับการช่วยเหลือจากพระเอกตอนยังเด็กจากกองศพ ถูกซ่อนตัวไว้ในจวน ก่อนจะถูกส่งเข้าวังในฐานะนางรำ
บทบรรยายรูปลักษณ์ของเธอมีเพียงคำเดียว—งดงาม
งดงามจนทำให้ฮ่องเต้ผู้เคยเห็นหญิงงามมานับไม่ถ้วนเผลอใจลอย งดงามจนแม่ทัพผู้เข่นฆ่าคนมานับไม่ถ้วนลดความระแวดระวังลง งดงามจนขุนนางผู้มีเล่ห์เหลี่ยมลึกล้ำยอมตายเพื่อเธอด้วยความเต็มใจ
ความงามของเธอคือคมมีด คือยาพิษ และยังเป็นป้ายผ่านทางที่ใช้ได้ทุกที่
กู้สี่ซีอ่านต่อไป
ภายนอกตัวละครนี้อ่อนโยนว่าง่าย เปราะบางราวกับเถาวัลย์ที่ต้องอาศัยสิ่งอื่นพยุงตัว แต่ภายในกลับเป็นภูเขาน้ำแข็งที่ดำรงอยู่มานับหมื่นปี
เธอสุขุมจนน่ากลัว ทุกย่างก้าวคำนวณได้อย่างแม่นยำ เธอใช้ความรู้สึกผิดและความหลงใหลที่พระเอกมีต่อเธอ ปั่นป่วนราชสำนักเพื่อแก้แค้นให้แผ่นดินของตัวเอง
ช่วงแรก เธอเป็นผู้ช่วยมือหนึ่งของพระเอก คอยช่วยเขาแก้สถานการณ์และกวาดล้างอุปสรรค
ช่วงกลาง ตัวตนของเธอถูกเปิดเผย ทั้งสองจึงยืนอยู่คนละฝ่าย ความอ่อนโยนที่เคยมีให้กันแปรเปลี่ยนเป็นการชิงไหวชิงพริบและคมดาบ
ช่วงท้าย เมื่อศัตรูภายนอกรุกรานและแผ่นดินกำลังจะล่มสลาย เธอเลือกวางความแค้นลง ใช้ชีวิตของตัวเองแลกกับสันติภาพครั้งสุดท้าย
นี่คือตัวละครที่มีมิติซับซ้อนอย่างยิ่ง และเส้นทางการเปลี่ยนแปลงของตัวละครก็สมบูรณ์แบบจนแทบไม่มีที่ติ มีแฟนนิยายติดตามเธอเป็นจำนวนมาก กระทั่งความนิยมยังสูงกว่าพระเอกนางเอกเสียอีก เพราะอย่างนี้บทนี้ถึงยังหาคนที่เหมาะสมไม่ได้สักที
ผู้กำกับตั้งมาตรฐานไว้สูงเกินไป ทั้งต้องงดงามล่มเมืองจนผู้ชมเชื่อได้ตั้งแต่แรกเห็น ต้องมีฝีมือการแสดงที่ถ่ายทอดจิตใจอันซับซ้อนของตัวละครได้ และที่สำคัญกว่านั้น ต้องร่ายรำได้เลิศล้ำ
กู้สี่ซีปิดบท แล้วผ่อนลมหายใจยาว
หัวใจราวกับถูกบางสิ่งเติมเต็ม ทั้งร้อนผ่าวและพองโต
ตัวละครนี้ดีเหลือเกิน
ดีจนเธอตัวสั่นไปทั้งร่าง ทุกเซลล์ในร่างกายต่างร่ำร้องว่าอยากได้บทนี้มาให้ได้
แต่เธอก็รู้ดีว่าฝีมือในตอนนี้ยังรับบทนี้ไม่ไหว ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่ฉาก ‘ระบำทำลายค่ายกล’ ที่ต้องใช้ฝีมือสูงลิบ ก็ทำให้เธอเก็บข้าวของกลับบ้านได้ทันทีแล้ว
“ระบบ” เสียงของกู้สี่ซีแหบพร่าเล็กน้อย “ตอนนี้ใช้พื้นที่ฝึกฝนการแสดงได้ไหม?”
【ตรวจพบความตั้งใจอันแรงกล้าของผู้ใช้ พื้นที่ฝึกฝนการแสดงเปิดใช้งานแล้ว เป้าหมาย: ซื่อฝูกวง ทักษะหลัก: ระบำคลาสสิก การควบคุมสีหน้าเล็กน้อย ยืนยันเข้าสู่พื้นที่หรือไม่?】
“ยืนยัน”