อารมณ์ค่อย ๆ ไต่ระดับขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ การเปลี่ยนผ่านก็ลื่นไหลและแม่นยำ ไม่เหมือนมือใหม่เลยสักนิด!
โดยเฉพาะรอยยิ้มทั้งน้ำตาในตอนท้าย งดงามสะเทือนใจและเปราะบางจนชวนให้ใจสั่น
“ตึก!”
หัวใจของจินฝานซงเหมือนถูกอะไรบางอย่างกระแทกอย่างแรง
เขาทำงานในวงการมาสิบกว่าปี เคยพบเห็นทั้งสาวงามนับไม่ถ้วนและนักแสดงมากพรสวรรค์มากมาย
แต่คนอย่างกู้สี่ซีเป็นหยกดิบ
หยกดิบชั้นยอดที่ยังไม่ผ่านการเจียระไน แต่กลับเปล่งประกายเจิดจ้าอย่างน่าทึ่งแล้ว!
ความหดหู่ ความโกรธ และความไม่ยินยอมที่สะสมมาหลายวันเพราะเซียวเทียน ราวกับได้พบทางระบายออกในชั่วขณะนี้
จินฝานซงมองใบหน้าสะอาดหมดจดบนหน้าจอโทรศัพท์ ดวงตาที่เหนื่อยล้าและขุ่นมัวกลับมีประกายไฟร้อนแรงลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วพิมพ์ข้อความบนหน้าจออย่างรวดเร็ว
“เหล่าหวัง เพื่อนรัก ส่งวีแชตของเขามาให้ฉันหน่อยนะ ห้ามบอกใครเด็ดขาด ไว้เสร็จเรื่องแล้วฉันเลี้ยงข้าว!”
หวังข่ายหัวเราะคิกคักจากปลายสาย “ได้ เดี๋ยวส่งให้ แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ ฉันอยากกินอาหารฝีมือพี่สะใภ้ ไม่ต้องพูดถึงร้านอาหารเลย”
จินฝานซงกลอกตาอยู่ทางนั้น รู้อยู่แล้วว่าไอ้หมอนี่ก็ยังคิดถึงอาหารฝีมือภรรยาของเขา
“เรื่องนี้ฉันรับปากตอนนี้ไม่ได้ ไว้กลับบ้านไปถามเมียก่อนแล้วกัน”
“ได้ แค่ช่วยถามให้ก็พอ”
หวังข่ายไม่มีงานอดิเรกอื่น นอกจากชอบกิน โดยเฉพาะภรรยาของจินฝานซงเป็นเชฟชื่อดังระดับนานาชาติ ทำอาหารอร่อยมาก แต่ปกติหาโอกาสได้กินยาก