ความรู้สึกแรกที่กู้สี่ซีมีต่อเขาค่อนข้างดี
เธอพิมพ์ตอบไปสองคำว่า：【ได้ค่ะ】
พอวางโทรศัพท์ กู้สี่ซีก็เด้งพรวดลุกขึ้นจากเก้าอี้
สองชั่วโมง!
เธอรีบพุ่งไปหน้ากระจก มองใบหน้าที่สวยจนแทบไม่เหมือนจริงในนั้น ผิวขาวกระจ่างใส เครื่องหน้าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ เส้นผมยาวดำขลับและนุ่มสลวย
ระบบพัฒนารูปลักษณ์ภายนอกของเธอจนถึงขีดสุดแล้ว แต่ทักษะด้านอื่นยังตามไม่ทัน
เธอก้มมองเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ที่สวมอยู่ ความคิดเดียวผุดขึ้นมาในหัว—ใส่ชุดนี้ไปจะได้เหรอ?
จะดูไม่เป็นทางการไหมนะ? จะเหมือนเด็กไปหรือเปล่า?
กู้สี่ซีคิดวนไปวนมาในหัว พลางรื้อค้นตู้เสื้อผ้าอย่างลนลาน สุดท้ายก็หาได้แค่เดรสที่ดูสุภาพพอใช้ตัวหนึ่ง เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่งหน้าอ่อน ๆ อย่างง่าย ๆ พอเห็นว่าใกล้ถึงเวลาแล้วก็ออกจากบ้าน
เมื่อผลักประตูกระจกของคาเฟ่ซิงตู้เข้าไป กระดิ่งลมก็ดังกรุ๊งกริ๊งเป็นเสียงใส
ช่วงบ่ายลูกค้าในคาเฟ่มีไม่มาก แสงสว่างนุ่มนวล
กู้สี่ซีสูดหายใจลึก กวาดตามองไปทั่วร้าน ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ชายคนหนึ่งริมหน้าต่าง
ชายคนนั้นน่าจะอายุราวสี่สิบ สวมสูทสีเข้มตัดเย็บพอดีตัว ผมหวีเรียบร้อยไร้ที่ติ แม้แค่นั่งอยู่เฉย ๆ ก็ยังแผ่บรรยากาศคนเก่งที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้ออกมา
ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวว่าถูกเธอมอง จึงเงยหน้าขึ้นมา สายตาของทั้งคู่ประสานกันพอดี
จินฝานซงมาถึงคาเฟ่ก่อนเวลานัดสิบนาที เพราะยังต้องจัดการเรื่องของเซียวเทียน เขาจึงเอาแต่ดูโทรศัพท์ คิ้วขมวดแน่น สีหน้าจดจ่อ