“ทนายบอกว่าไม่มีปัญหา” กู้สี่ซีวางโทรศัพท์ลง
“ดี”
จินฝานซงหยิบสัญญาอีกฉบับที่เหมือนกันทุกประการกับตราประทับออกมาจากกระเป๋าทันที ทั้งสองไม่พูดพร่ำทำเพลง ต่างคนต่างเซ็นชื่อลงท้ายสัญญา แล้วประทับลายนิ้วมือสีแดง
เมื่อขั้นตอนเสร็จสิ้น จินฝานซงก็ยื่นสัญญาฉบับหนึ่งให้กู้สี่ซี บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ถ้าก่อนหน้านี้เขาเป็นเพียงผู้หยั่งรู้ที่มองเห็นหยกงามในก้อนหิน ตอนนี้เขาก็เปลี่ยนบทบาทเป็น “นักวางหมากมือทอง” ผู้ทรงอิทธิพลในวงการบันเทิงแล้ว
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วโทรออกต่อหน้ากู้สี่ซีทันที
ปลายสายรับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมีเสียงผู้ชายพูดอย่างร่าเริงดังมา “ฮัลโหล เหล่าจิน จัดการเสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันบอกแล้วไงว่าสาวน้อยคนนั้นไม่เลว ตอนนี้อยู่ไหนล่ะ?”
“หวังข่าย ฉันเซ็นสัญญากับเธอแล้ว” จินฝานซงเอนหลังพิงเก้าอี้ น้ำเสียงฟังดูสบาย ๆ แต่แฝงความเด็ดขาดที่ไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง “ทีนี้เรามาคุยเรื่องค่าตัวกัน”
หวังข่ายที่ปลายสายชะงักไปครู่หนึ่ง “ค่าตัว? เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ? ห้าหมื่น เหมาจ่าย ถึงบทจะไม่เยอะ แต่สำหรับหน้าใหม่ที่ยังไม่มีประสบการณ์ นี่ก็เป็นราคาสูงเพราะเห็นแก่หน้านายแล้วนะ!”
“ตอนนั้นก็ส่วนตอนนั้น ตอนนี้ก็ส่วนตอนนี้” จินฝานซงหัวเราะเบา ๆ “เมื่อกี้เธอเป็นนักแสดงหน้าใหม่ที่นายถูกใจ แต่ตอนนี้เธอเป็นนักแสดงในสังกัดฉัน จินฝานซง ราคาเป็นไปตามกฎของฉัน”