นอกหน้าต่างบานใหญ่จรดพื้นคือทิวทัศน์ยามค่ำคืนระยิบระยับทั่วทั้งเมือง
ใต้เท้าเป็นพรมขนแกะนุ่มจนแทบจมลงไป ห้องกว้างใหญ่จนน่าตกใจ มีทั้งห้องนั่งเล่น ห้องทำงาน ห้องนอน และห้องแต่งตัวครบครัน การตกแต่งเรียบหรูอย่างมีระดับ กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเครื่องพ่นน้ำมันหอมระเหยกลิ่นไม้ลอยอบอวลในอากาศ
ห้องนี้กับห้องที่เธอพักเมื่อคืนแทบจะเป็นคนละโลก
“พี่จินหมายความว่า ต่อไปพวกเราจะพักกันที่นี่ค่ะ พวกเราพักห้องข้าง ๆ แน่นอนว่าถ้าคุณอยากซื้อบ้านเองก็ได้เหมือนกัน” เสี่ยวเถียนยื่นคีย์การ์ดสีดำให้เธอ “สามวันนี้คุณไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรเลย กินให้อิ่ม นอนให้เต็มที่ ปรับสภาพให้พร้อมที่สุด บทกับข้อมูลที่เกี่ยวข้องวางไว้ในห้องทำงานหมดแล้ว ถ้าว่างก็ลองอ่านดูได้นะคะ”
หลังพูดจบ เสี่ยวเถียนยังอธิบายข้อควรระวังต่าง ๆ อย่างละเอียด ตั้งแต่เบอร์โทรสั่งอาหารไปจนถึงวิธีใช้อุปกรณ์อัจฉริยะในห้อง สุดท้ายถึงได้ออกไปพร้อมกับพี่จื้อ
ในห้องชุดกว้างใหญ่เหลือเพียงกู้สี่ซีคนเดียว
~~
ตลอดสามวันนี้ กู้สี่ซีไม่ได้ออกไปไหนเลย
เธอเหมือนฟองน้ำที่คอยดูดซับข้อมูลทั้งหมดที่เสี่ยวเถียนเตรียมไว้ให้อย่างบ้าคลั่ง
เสี่ยวเถียนจัดเตรียมทุกอย่างไว้อย่างละเอียด ไม่ว่าจะเป็นบทฉบับเต็มของเรื่องมารเก้าฟ้า ประวัติตัวละครที่เธอต้องรับบทอย่าง “อวิ๋นจือ” หรือแม้แต่ภูมิหลังและความชอบของผู้กำกับ นักแสดงนำ และผู้อำนวยการสร้าง
ชีวิตประจำวันของเธอตลอดสามวันนี้มีแค่กิน นอน และศึกษาบท
จากนั้นก็เข้าไปใช้ชีวิตเป็นอวิ๋นจือซ้ำแล้วซ้ำเล่าในพื้นที่เสมือนที่ระบบสร้างขึ้น