ซูปั๋วอันรู้สึกมึนงง มองลู่เยวียนด้วยความไม่อยากเชื่อ
"ฝ่าบาท อีกฝ่ายเป็นถึงเสนาบดีกระทรวงกลาโหม ขุนนางชั้นสองของราชสำนัก เรื่องนี้..."
"ชั้นสองจะเป็นอะไรไป ข้ายังเป็นองค์ชายอยู่เลย!"
ลู่เยวียนโบกมือ "อีกอย่าง หนี้ต้องใช้คืน เป็นธรรมดา ถ้าไม่ใช้คืน ก็ให้คนทั้งครอบครัวเขาไปอยู่ร่วมคุกกับหานโกวซะ"
พูดจบ ลู่เยวียนก็หันหลังเดินจากไป
ซูปั๋วอันยืนอยู่ที่เดิม เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
นิสัยขององค์ชายเก้านี้ เริ่มเอาแต่ใจมากขึ้นทุกที...
...
จวนตระกูลหาน
หานเจิ้งนั่งอยู่ในห้องหนังสือ หน้ามืดดำเหมือนก้นหม้อ
พ่อบ้านยืนอยู่ข้างๆ ก้มหน้านิ่งไม่กล้าพูด
"หนึ่งแสนตำลึง?"
หานเจิ้งกดเสียงต่ำ "เขาลู่เยวียนไม่ไปปล้นมาเลยหรือไง?"
"ท่านนายท่าน องค์ชายเก้าบอกว่า ต้องส่งให้ถึงก่อนพระอาทิตย์ตก ไม่เช่นนั้น..."
"ไม่เช่นนั้นอะไร?"
หานเจิ้งลุกขึ้นยืน "เขากล้าบุกมาค้นบ้านข้าหรือ?"
พ่อบ้านไม่กล้าตอบ
หานเจิ้งเดินไปมาอยู่ในห้องหนังสือสองสามก้าว
เงินหนึ่งแสนตำลึง ไม่ใช่จำนวนน้อย
ตระกูลหานพอจะจ่ายได้ แต่ก็อดกลั้นกับความรู้สึกนี้ไม่ได้
หานเจิ้งกัดฟันกราม
"ไป เตรียมม้าให้ข้า"
"ท่านนายท่าน จะไปที่ใด?"
"เข้าวัง"
หานเจิ้งพูด "ข้าจะเข้าเฝ้าฝ่าบาท ขอความยุติธรรม"
...
ตำหนักเฉียนหยวน
ลู่ชางฉยงกำลังดูข้อมูลของหญิงสาวจากตระกูลขุนนาง
ได้ยินว่าหานเจิ้งขอเข้าเฝ้า เขาก็ขมวดคิ้ว
"ให้เขาเข้ามา"
หานเจิ้งเข้าไปในห้องโถง คุกเข่าลงเสียงดัง