ตอนระเบิดมือถูกขว้างเข้าใส่ฝูงชน จู่ ๆ มันก็ราวกับถูกบางสิ่งห่อหุ้มเอาไว้ ก่อนจะพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วสูงสุด เสียงระเบิดกลับดังก้องไปไกลยิ่งกว่าเดิม
หากโก่วเชาจวินหันกลับมามองสักแวบ ก็จะเห็นว่าทหารชั้นยอดกลุ่มนั้นไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย ส่วนพวกสมุนทรยศกลับถูกจับกุมจนหมดสิ้นแล้ว!
ใบหน้าของเหวินไป๋ชิงซีดขาวเล็กน้อย ศีรษะปวดตุบ ๆ ราวกับจะระเบิด เขาคิดในใจว่าตนเองประเมินสถานการณ์สูงเกินไปจริง ๆ ระดับพลังพิเศษยังต่ำเกินไป
ไม่มีเวลาให้พักฟื้น เขารีบออกคำสั่งทันที “หน่วยหนึ่งเฝ้าผู้ต้องหาไว้ หน่วยสองกับหน่วยสามแบ่งเป็นสี่กลุ่ม ไปช่วยทีมอื่น พอฟ้าสางจะมีคนมารับช่วงต่อ!”
พูดจบก็ใช้พลังพิเศษสายลม เพียงไม่กี่วูบร่างของเขาก็หายลับไปจากสายตา
โก่วเชาจวินวิ่งสุดชีวิต พุ่งเข้าไปในป่าทึบแล้วจึงหยุดฝีเท้า เขาพิงต้นไม้ใหญ่พลางหอบหายใจอย่างหนัก ความจริงเขาไม่ใช่หลิวหย่งชิ่งตัวจริง แม้จะผ่านการฝึกมาบ้าง แต่ก็ทำได้เพียงเลียนแบบให้เหมือนภายนอก พื้นฐานยังห่างชั้นกันมาก
ระหว่างพักหายใจ เขามองเชือกแดงที่ข้อมือ ก่อนจะอดลูบมันเบา ๆ ไม่ได้ “โก่วเหรินจวิน อย่าโทษพี่ชายว่าใจร้ายเลย เป็นเจ้าเองที่ทรยศต่อคำสาบานในวันนั้น
เดิมทีพี่ควรฆ่าสามคนนั่นที่คอยชักจูงเจ้าให้เสื่อมเสีย แต่พี่ก็ยังใจอ่อน อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นสิ่งสุดท้ายที่พี่ทำให้เจ้าได้แล้วกัน!”