ค่ำคืนผ่านไปไร้ความฝัน หลินหว่านหนิงถูกเจ้ากังโถวเลียจนตื่น ผลักหัวเล็ก ๆ ของมันออกไป “จะเป็นแมวหรือหมาก็เถอะ ทำไมแกถึงไม่เลิกนิสัยชอบเลียคนเสียที!”
“แดดสาดถึงก้นแล้ว ถ้ามันไม่เลีย เธอจะตื่นเหรอ?”
หลินหว่านหนิงขยี้ตา แล้วยืดเส้นยืดสาย “ท่านตา ท่านรู้ไหมว่าการรบกวนคนนอนหลับฝันดี ก็เหมือนฆ่าพ่อแม่คนนะ อ้าาา เฮ้ย ๆๆ! ท่านตา ท่านไม่รักษากฎการต่อสู้เลย!”
หลินเจิ้นซานถือกิ่งไม้ ฟาดลงบนผ้าห่มข้างตัวเธอเสียงดัง “ให้เธอพูดพล่ามไร้สาระ ดูสิว่าข้าจะสั่งสอนเธอยังไง”
หลินหว่านหนิงพลิกลุกขึ้น ยื่นมือคว้าอาวุธร้าย “ท่านตา นี่ท่านหายดีแล้ว มีแรงเหลือใช้ เลยมาแกล้งหลานสาวใช่ไหม หึ!”
หลินเจิ้นซานปล่อยกิ่งไม้ ไม่สนใจคำพูดนาง “ข้ากับกังโถวไปเก็บกิ่งไม้แถวนี้มา แล้วต้มน้ำร้อนไว้ ใกล้เจ็ดโมงแล้ว ข้ากับกังโถวหิวแล้ว”
หลินหว่านหนิงฟังแล้วรู้สึกถึงความน้อยใจเล็กน้อย หัวเราะออกมา “หิวก็บอกว่าหิวสิ จะอ้อมค้อมไปทำไม เอาล่ะ จัดอาหารให้เดี๋ยวนี้ รอแป๊บหนึ่งนะ”
พับผ้าห่ม ลงจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟัน กลับมานั่งบนเตียง โบกมือปุ๊บ บนโต๊ะเล็กก็มีโจ๊กลูกเดือยสามชาม ซาลาเปาเนื้อลูกใหญ่หกลูก ไข่ต้มสามฟอง ผักดองหนึ่งจาน!