มื้อหนึ่งกินไปโดยสีหน้ายิ้มแย้มแต่ใจคิดไม่ตรงกัน หลินหว่านหนิงรู้สึกว่ามันไร้ความหมายเกินไป กินไปสองสามคำพอเป็นพิธีก็วางตะเกียบลง "พวกคุณกินต่อเถอะ ฉันขอตัวกลับก่อน ที่บ้านมีแค่คุณตาคนเดียวฉันไม่วางใจ"
วัยรุ่นไปชนบทรุ่นเก่าจับจ้องกับข้าวเนื้อบนโต๊ะ กลัวพลาดไปคำเดียวก็จะได้กินน้อยลง วัยรุ่นไปชนบทรุ่นใหม่ทำเป็นไม่ได้ยินที่เธอพูด ก้มหน้าก้มตากินของตัวเอง
ซุนจงกั๋วกับหลี่เยี่ยนที่เป็นหัวหน้าจุดก็แค่พยักหน้ารับรู้ หลินหว่านหนิงไม่ได้ใส่ใจ ลุกออกจากครัวเตรียมกลับ ตอนนั้นเองลวี่เหวินเซิ่งก็วิ่งตามออกมา
"ฉันไปส่งคุณกลับเถอะ ฟ้ามืดแล้วทางเดินไม่ปลอดภัยนะ!"
หลินหว่านหนิงโบกมือ "ขอบคุณนะ ไม่ต้องจริง ๆ ได้ยินว่าบนเขามีสัตว์ป่าลงมาเป็นครั้งคราว ถ้าคุณกลับมาคนเดียวฉันยังต้องเป็นห่วงอีก เอาล่ะ เจอกันพรุ่งนี้!"
"เดี๋ยวก่อน!"
หลินหว่านหนิงขมวดคิ้วเบา ๆ มองเขาอย่างไม่เข้าใจ ลวี่เหวินเซิ่งเม้มปาก ก่อนพูดเสียงต่ำ "เมื่อกี้หลังจากคุณไปแล้วซุนกั๋วจงถึงบอกว่า วัยรุ่นไปชนบทที่มาใหม่มีวันหยุดสองวัน ผมคิดว่าคุณคงไม่รู้ เลยมาบอกให้"
หลินหว่านหนิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ "กลับไปเถอะ ฉันไปล่ะ ต่อไปถ้าเจอเรื่องลำบาก ฉันช่วยคุณได้ครั้งหนึ่ง"