ท่านปู่หลินถลึงตามองเธอแวบหนึ่ง แต่ก็ยังบ่นพึมพำเล่าเสียยืดยาว หลินหว่านหนิงฟังแล้วถึงกับอึ้ง ใช่แล้ว เธอก็ดูดซับแบบนี้นี่นา แต่ทำไมถึงไม่ได้ผล หรือว่าพลังจิตของเธอจะมีปัญหา?
ศีรษะมึนงงอย่างหนัก คิดอะไรไม่ไหวแล้ว เธอจึงทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง ท่านปู่หลินเห็นท่าไม่ดีจึงรีบถาม “หนูเป็นอะไรไป อย่าทำให้ชายชราอย่างปู่ตกใจสิ”
หลินหว่านหนิงยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไรค่ะคุณปู่ ขอหนูนอนสักพักนะคะ รู้สึกเหนื่อยมากเลย”
พูดจบเธอก็หลับตาลง ท่านปู่หลินมองเธออีกสองสามครั้ง ก่อนจะเดินออกไปอย่างเงียบเชียบ
พอได้ยินว่าเขาออกไปแล้ว หลินหว่านหนิงก็คิดในใจ แล้วร่างของเธอก็ปรากฏขึ้นในมิติทันที ไม่รู้ทำไม พอเข้ามาในมิติแล้วศีรษะกลับรู้สึกดีขึ้นมาก เธอกระโดดลงไปในสระน้ำพุร้อน อ้าปากรองน้ำพุร้อนดื่มหนึ่งคำ อืม สบายจริง ๆ!!!
เธอไม่ได้อยู่ข้างในนานนัก กลัวว่าคุณปู่จะหาเธอไม่เจอแล้วเป็นห่วง จึงเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกจากมิติ แม้ศีรษะจะยังไม่สบายอยู่บ้าง แต่ก็อยู่ในระดับที่ทนได้แล้ว
คิดเท่าไรก็คิดไม่ออกว่าปัญหาอยู่ตรงไหน ในเมื่อคิดไม่ออกก็ไม่คิด เธอไม่ใช่คนที่จะเอาแต่หมกมุ่นกับเรื่องเดียว หลับตาลงแล้วนอนยาวจนฟ้ามืด
พอเธอลืมตา ชายชราก็สังเกตเห็นทันที เขาผลักประตูเข้ามา “ตื่นแล้วเหรอ งั้นรีบลุกเถอะ ปู่ทำเนื้อตุ๋นที่หนูชอบที่สุดไว้ให้แล้ว”