พอพูดถึงหลิวหย่งชิ่ง หลี่จินหัวก็ถอนหายใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความอาลัย “เขากับพี่ฮวามาจากหมู่บ้านอื่น แล้วเร่ร่อนมาที่นี่ ได้ยินว่าคนในครอบครัวตายกันหมดแล้ว ทั้งคู่พึ่งพากันมาตั้งแต่อายุสิบกว่าขวบ
ความสัมพันธ์ของสองคนนั้นดีเหลือเกิน พวกเราคนนอกเห็นแล้วยังอดอิจฉาไม่ได้ ตั้งแต่เด็กก็เป็นห่วงเป็นใยกัน คนหนึ่งคิดถึงอีกคนหนึ่ง แต่ทุกคนดูออกว่าทั้งคู่รู้จักสำรวมและรักษามารยาท ถึงจะอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ก็ไม่เคยมีข่าวลือเสียหายเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย
หลิวหย่งชิ่งผ่านการตรวจร่างกายและเข้าทัพตอนอายุสิบหก กลับมาหลังจากนั้นสามปี ได้ยินว่าได้เป็นหัวหน้าหมู่ด้วย นับว่าได้กลับบ้านอย่างมีเกียรติ ตอนนั้นพี่ฮวาก็อายุสิบเจ็ด ถึงวัยที่ควรหาคู่แต่งงานแล้ว
พอกลับมา เขาก็เริ่มจัดแจงเรื่องแต่งงานกับพี่ฮวา แต่พี่ฮวาคิดว่าตอนนี้หลิวหย่งชิ่งเป็นข้าราชการแล้ว ส่วนตัวเองไม่คู่ควรกับเขา จึงไม่ยอมตกลงเรื่องแต่งงานไม่ว่าจะพูดยังไง
หลังจากนั้น หลิวหย่งชิ่งไม่กินไม่ดื่มอยู่สามวัน พี่ฮวาถึงใจอ่อน ตอนนั้นทั้งคู่จัดโต๊ะเลี้ยงสองโต๊ะ ก็ถือว่าแต่งงานกันเรียบร้อย
เฮ้อ! เธอไม่รู้หรอกว่าเมื่อหลายปีก่อน สองคนนั้นรักกันดีแค่ไหน แต่ไม่รู้ทำไม สองปีมานี้หลิวหย่งชิ่งไม่กลับบ้านเลย แถมไม่ส่งข่าวมาสักฉบับ