ราวๆ บ่ายสามโมง หยางเทียนสิงและเจ้าซื่อไห่ก็มาถึง หลินหว่านหนิงไม่ได้อ้อมค้อม พูดตรงไปตรงมาเลยว่า “พี่เทียนสิง พี่ถือจดหมายฉบับนี้ไปนะ คนคนนั้นเห็นจดหมายแล้วจะช่วยพวกพี่จัดการเรื่องทะเบียนบ้านให้เอง
พวกพี่ห้าคนย้ายทะเบียนมาอยู่ด้วยกัน แล้วก็ไปเข้าเรียน ค่าเล่าเรียนกับค่ากินอยู่ฉันออกให้เอง แต่ฉันมีข้อแม้อยู่ข้อเดียว คือภายในปี 77 ทุกคนต้องจบชั้นมัธยมปลายให้ได้”
พูดพลางก็หยิบโฉนดบ้านออกมาอีกใบ “นี่คือโฉนดบ้านชั้นเดียว หลังจากฉันกับคุณปู่ออกไปอยู่ชนบทแล้ว พวกพี่ก็ย้ายมาอยู่ที่นี่ได้เลย บ้านหลังนี้แม้จะเก่า แต่โครงสร้างยังแข็งแรงดี พวกพี่หาคนมาซ่อมแซมหน่อย ก็ถือว่ามีที่ให้พักพิงได้บ้าง
อ้อ นี่เงิน 500 หยวน ไว้ให้พวกพี่ใช้ยามฉุกเฉิน หลังจากนี้ทุกเดือนฉันจะส่งค่ากินอยู่ 50 หยวนมาตามเวลา ถ้ามีอะไรต้องใช้เงินเพิ่ม ก็เขียนจดหมายมาบอกฉันล่วงหน้านะ”
ในห้าคนนี้ เจ้าซื่อไห่ฉลาดที่สุด หลินหว่านหนิงพูดแบบนี้ เขาก็เข้าใจความหมายทันที เห็นหยางเทียนสิงลังเลนิดหน่อย เขากลับยื่นมือไปรับเงินมาอย่างไม่เกรงใจ
“พี่หนิงน้อยวางใจได้เลยครับ พวกเราจะตั้งใจเรียนให้ดีที่สุด เมื่อพี่กลับมา พวกเราจะรับใช้พี่ทุกอย่าง ยึดพี่เป็นแบบอย่าง ไม่มีวันทรยศเด็ดขาด!”