หลิวตันมองซ่งซานเย่ด้วยความไม่อยากเชื่อ “คุณหลอกฉัน คุณจะไม่ชอบฉันได้ยังไง คุณกลัวว่าถ้าแต่งงานกับฉันแล้วชื่อเสียงจะเสียใช่ไหม
หน้าตาฉันตรงไหนสู้หลิวเหมยไม่ได้ คุณมีสิทธิ์อะไรมาไม่ชอบฉัน คุณควรจะแต่งงานกับฉันตั้งแต่แรกแท้ ๆ ทั้งหมดเป็นเพราะหลิวเหมยหน้าด้านแย่งคุณไป ฮือ ๆ...”
ซ่งซานเย่คร้านจะพูดกับเธออีกแม้แต่คำเดียว เขาก้าวเข้าไปพยุงหลิวเหมยที่เสียขวัญจนแทบหมดสติขึ้นมา มองเธออย่างขุ่นเคืองที่ไม่รู้จักคิด “ตอนนี้เห็นธาตุแท้ของเธอแล้วใช่ไหม ต่อไปก็หัดใช้สมองบ้าง อย่าให้คนอื่นพูดไม่กี่คำก็หลอกเอาได้ง่าย ๆ
ครอบครัวเราเกือบถูกความโง่เขลาของเธอทำลายไปแล้ว!”
หลิวเหมยมองซ่งซานเย่ผ่านม่านน้ำตา แววตาเจือความน้อยใจอยู่หลายส่วน “ซานเย่ ฉัน...ฉันขอโทษ ฮือ ๆ...ฉันรู้แล้วว่าผิด ต่อไปฉันจะฟังคุณกับลูกทุกอย่าง อย่าโกรธฉันเลยนะ คุณย้ายกลับมาอยู่บ้านเถอะ ได้ไหม ฉัน...ฉันคิดถึงคุณ คิดถึงคุณมากจริง ๆ ฮือ ๆ...”
ซ่งซานเย่ถอนหายใจ ดวงตาก็เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำเช่นกัน ผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น แม้จะโง่เขลาในเรื่องพี่สาวภรรยาอยู่บ้าง แต่เรื่องอื่น ๆ ล้วนไม่มีที่ติ
เขาไม่สนว่ายังมีคนนอกอยู่ด้วย โอบเธอเข้ามาในอ้อมแขนทันที “ฉันไม่โทษเธอ พรุ่งนี้...พรุ่งนี้ฉันจะย้ายข้าวของกลับมาทั้งหมด”