เวินป๋อชิงมองหลินหว่านหนิงลึกซึ้ง ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมาอีก เธอถูกจ้องจนรู้สึกขนลุกขึ้นมา เจ้านี่ไม่ได้ซ่อนแผนร้ายอะไรไว้อีกหรอกนะ!
แต่ก็แค่คิดขึ้นมาเท่านั้น ต่อให้มีจริง เธอก็ไม่กลัว ตอนนี้เธอบำเพ็ญถึงขั้นหลอมปราณสมบูรณ์แล้ว ก้าวต่อไปก็คือขั้นสร้างฐาน พูดว่าแค่ใช้นิ้วเดียวก็ขยี้เขาตายได้ ไม่ใช่คำคุยโวเลยสักนิด
เธอยื่นมือหยิบจี้หยกประจำตระกูลที่หลี่เสวี่ยหัวเพิ่งนึกขึ้นได้ตอนกำลังจะจากไป แล้วรีบมอบให้เธอ หลินหว่านหนิงจมอยู่ในห้วงความคิด ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น จี้หยกชิ้นนี้แทบจะเหมือนกับชิ้นที่แม่แท้ ๆ ของเธอทิ้งไว้ให้เมื่อครั้งนั้นทุกกระเบียดนิ้ว
ท่านปู่หลินเห็นเธอเหม่อลอย จึงถามว่า “เป็นอะไรไป แค่จี้หยกชิ้นเดียวเอง แค่มีชื่อว่าเป็นของตกทอดประจำตระกูลก็ซาบซึ้งจนมึนงงแล้วหรือไง?”
“ของที่ปู่ให้เธอไปตั้งเยอะ มีตั้งกี่ชิ้นที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ ยังไม่เห็นเธอซาบซึ้งสักนิด ฮึ! เอ๊ะ!!!!”
ท่านปู่หลินหยิบจี้หยกมาดูอีกครั้งอย่างละเอียด “หนูเอ๊ย ปู่นึกออกแล้ว บ้านเราก็มีจี้หยกแบบนี้อยู่ชิ้นหนึ่ง เนื้อหยกแทบจะเหมือนกันเลย น่าเสียดาย ตอนนั้นปู่ยกให้หลินจื้อหนานไปแล้ว”