พวกหลินหว่านหนิงเดินเอื่อย ๆ ตามหลังไป ไม่ก็เด็ดดอกไม้ป่ามาสักดอก ไม่ก็เก็บฟืนแห้งสองสามท่อนใส่ตะกร้าสะพาย เจอสมุนไพรที่ไหนก็ไม่ปล่อยให้หลุดมือสักต้น
เจ้าเจี้ยนจวินร้อนใจจนแทบแย่ “พี่ใหญ่ ด้วยความเร็วแบบนี้ พวกเราจะไม่คลาดกับพวกนั้นไปก่อนหรือไง
ถือว่าผมขอร้องคุณปู่เลย พวกเราเดินเร็วขึ้นหน่อยได้ไหม พอภารกิจเสร็จ ผมจะเอาฟืนไปให้ที่บ้านสิบมัด ไม่สิ ยี่สิบมัด ขอแค่อย่าเสียเวลาอีกเลย”
พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ ท่านปู่หลินก็ไม่พอใจ “ไอ้หนูพูดอะไรของแก หลานสาวฉันกำลังทำเรื่องสำคัญ ฉันจะอยากได้ฟืนของแกไปทำไม ฮึ!
ถ้าอยากตามมาก็หุบปาก ถ้าคิดว่าตัวเองเก่งนักก็ไปตามเองเลย ฉันกับหลานจะกลับบ้านไปเฝ้าปีใหม่กัน อากาศหนาวจนแทบแข็งตาย ยังต้องมาทำงานฟรี แถมแกยังเอาแต่พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดอีก!”
เจ้าเจี้ยนจวินถูกสวนจนหมดฤทธิ์ ได้แต่ก้มหน้าวิ่งตามหลังหลินหว่านหนิง เจอสมุนไพรก็รีบช่วยขุดทันที!
หลินหว่านหนิงมองท่านปู่หลินอย่างขบขัน ก่อนสะกิดเขาเบา ๆ “ชายชรา แกนี่ใช้ได้เลยนะ รู้ไหมว่าตอนนี้ฉันนึกถึงคำพูดอะไรอยู่?”
ท่านปู่หลินเหลือบมองเธออย่างภาคภูมิใจ “อยู่ใกล้คนดี ก็กลายเป็นคนดี!!!”
แปะ ๆ ๆ! หลินหว่านหนิงปรบมือไม่หยุด “ชายชรา แกเจ๋งสุด ๆ ฮ่า ๆ!!!