ทันทีที่ท่านปู่หลินเอ่ยถาม คนตระกูลซ่งก็รีบนั่งตัวตรงกันทันที ซ่งชิงชวนข่มอารมณ์ที่ปั่นป่วนลง ก่อนถามด้วยเสียงสั่นเล็กน้อยว่า “ท่านปู่ ผมไม่อ้อมค้อมแล้วนะครับ ผมอยากรู้ว่าท่านพบหลินสหายเมื่อไรแน่”
เรื่องนี้สำคัญกับครอบครัวเรามาก ไม่ปิดบังท่าน ลูกสาวคนเล็กของเราหายไปสิบห้าปีแล้ว
ตอนมาถึง พวกเราก็สืบถามมาได้บ้างแล้ว เพียงแต่ยังต้องยืนยันให้แน่ชัดอีกขั้น
ท่านก็เห็นหน้าตาของหลินสหายกับภรรยาผมแล้ว เพราะฉะนั้นผม...ผมขอร้อง อย่าปิดบังเลยครับ
เรื่องทางบ้านของท่าน พวกเราก็รู้มาบ้างแล้ว ท่านวางใจได้ ถ้าหลินสหายเป็นลูกสาวคนเล็กที่เราพลัดพรากไปจริง ๆ เราจะนับท่านเป็นผู้ใหญ่ในครอบครัว ดูแลท่านจนถึงวาระสุดท้าย เรื่องนี้บ้านเรารับผิดชอบทั้งหมด ไม่มีขาดตกบกพร่องแน่นอน!”
ท่านปู่หลินถอนหายใจในใจ ในที่สุดเรื่องที่ควรเกิดก็เกิดขึ้นจนได้ แต่เรื่องดูแลจนถึงวาระสุดท้ายน่ะ ไม่จำเป็นจริง ๆ ตอนนี้เขายังส่งพี่น้องสองคนนี้กลับไปได้ทั้งคู่ ถ้าออกแรงอีกหน่อย แม้แต่คนเล็กก็อาจถูกส่งกลับไปได้ด้วย!
อีกอย่าง นอกจากเจ้าตัวเล็กแล้ว เขาไม่ต้องการใครทั้งนั้น ถ้าเจ้าตัวเล็กไม่ยอมรับเขาเป็นปู่แล้ว เขาก็อยู่คนเดียวไป แน่นอนว่านั่นไม่มีทางเกิดขึ้น เขามั่นใจว่าเจ้าตัวเล็กขาดเขาไม่ได้หรอก