ทว่า ชิวเฟยกลับขยับมายืนขวางทางเดิน พลางหัวเราะเสียงเย็นว่า “จะไปหรือ? ข้าอนุญาตให้พวกเจ้าไปแล้วหรือ? ลู่หว่านหลิง ในเมื่อวันนี้บังเอิญพบกันแล้ว หากเจ้าไม่อยู่ดื่มกับนายน้อยให้เต็มที่ ก็เท่ากับจงใจตบหน้าสำนักดาบคลั่งของข้า! เฒ่าลวี่ เจ้ารับผิดชอบไหวหรือ?”
สิ้นเสียงชิวเฟย ชายชราชุดทองที่ยืนเงียบมาตลอดข้างกายเขาก็แผ่แรงกดดันอันเฉียบคมและทรงพลังไร้เทียมทานออกมาทั่วร่างฉับพลัน
แรงกดดันของผู้แข็งแกร่งขั้นตี้ช่วงปลายแผ่กระจายราวกับจับต้องได้ ปกคลุมชั้นสองทั้งชั้นในพริบตา จนผู้คนรอบข้างหายใจติดขัด ราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นบีบลำคอ ใบหน้าซีดเผือดกันถ้วนหน้า
ชายชราแซ่ลวี่เป็นคนแรกที่รับแรงกดดันนั้น เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันหนักอึ้งราวขุนเขา สีหน้าจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ยังฝืนประสานมือกล่าวว่า
“พี่เฟิง! ท่านกับข้าต่างก็เป็นผู้อาวุโสในยุทธภพ เหตุใดจึงทำตัวไม่ต่างจากคนรุ่นเยาว์ ปล่อยให้นายน้อยของท่านก่อเรื่องเสียมารยาทเช่นนี้? แม้ห้างการค้าเชียนเจินของข้าจะมีอำนาจไม่เท่าสำนักดาบคลั่งของพวกท่าน แต่ผู้สนับสนุนเบื้องหลังของเราคือห้างการค้าว่านเป่า ซึ่งเป็นขุมกำลังชั้นแนวหน้าเช่นเดียวกับสำนักของท่าน ขอพี่เฟิงโปรดระมัดระวังการกระทำ อย่าให้เสียไมตรีกันเลย!”
“หึ” ชายชราชุดทองแค่นเสียงจากจมูก น้ำเสียงเย็นชา “ลวี่เหยียน อย่าเอาห้างการค้าว่านเป่ามาข่มข้า นายน้อยของข้าแค่ตั้งใจเชิญคุณหนูลู่มาดื่มชาและพูดคุย ไม่ได้ทำอะไรเกินเลย เป็นพวกเจ้าต่างหากที่ปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ไว้หน้ากัน หากเรื่องนี้แพร่ออกไป สหายในยุทธภพคงหัวเราะเยาะสำนักดาบคลั่งของข้าว่า แม้แต่เชิญใครมาดื่มชาสักถ้วยก็ยังไม่มีหน้าพอ!”