ราตรีค่อย ๆ ล่วงลึก สรรพเสียงเงียบสงัด
อุณหภูมิของน้ำยาในกระถางค่อย ๆ ลดลง เย่ลั่วตื่นจากภาวะบำเพ็ญเพียรอันลึกล้ำ ลุกขึ้นเติมฟืนลงในเตาอย่างคล่องแคล่ว
แสงไฟที่วูบไหวส่องสะท้อนใบหน้าครุ่นคิดของเขา จู่ ๆ เย่ลั่วก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ เขาครอบครองถ้ำแห่งนี้เพื่อบำเพ็ญเพียร แล้วชิงหลัวนอนที่ไหนในตอนกลางคืน?
เขารีบแผ่ญาณออกไปตรวจดูด้านนอก
เห็นชิงหลัวใช้กิ่งไม้เหนียวและหญ้าสดกองหนาสร้างเพิงพักอย่างง่าย ๆ ไว้ด้านนอกถ้ำได้อย่างแยบยล ร่างของนางขดอยู่ภายใน ดูเหมือนจะหลับไปแล้ว
ถัดจากเพิงพัก กองไฟยังมีถ่านคุกรุ่นอยู่ บนนั้นมีเนื้อจระเข้ย่างสุกแล้วหลายชิ้นวางอยู่ ชิ้นหนึ่งถูกกัดไปเพียงคำเล็ก ๆ ข้างกันยังมีผลไม้ป่าที่จำแนกไม่ออกตกกระจายอยู่หลายลูก แสงจันทร์ส่องให้เห็นสีเขียวอ่อนของมัน
เมื่อเห็นภาพนั้น เย่ลั่วก็ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ อย่างจนปัญญา เขาน่าจะนึกได้ตั้งนานแล้วว่าชิงหลัวเป็นเพียงหญิงสาวสามัญ คงยากจะปรับตัวกับอาหารหยาบกระด้างและคาวฉุนเช่นนี้ นางคงฝืนกินไปคำหนึ่งแล้วกลืนไม่ลง จึงยอมทนหิวแทน
ความรู้สึกผิดผุดขึ้นในใจ เขามัวแต่บำเพ็ญเพียรจนละเลยสภาพความเป็นอยู่ของชิงหลัว ช่างสะเพร่าเกินไปจริง ๆ
เขารีบสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกจากถ้ำ ย่องไปยังเพิงพักเรียบง่ายอย่างเงียบเชียบ
เพียงขยับความคิด เขาก็นำเต็นท์กลางแจ้งหลังใหม่เอี่ยมออกมาจากแหวนเก็บของ แล้วตั้งไว้บนพื้นที่ว่างข้าง ๆ อย่างมั่นคง จากนั้นยังนำทั้งน้ำสะอาดและเสบียงแห้งที่กินง่าย รวมถึงเนื้อแห้งใส่ไว้ให้เพียงพอ
เสบียงเหล่านี้เขาเตรียมไว้ก่อนแล้ว เผื่อยามจำเป็น คราวนี้จึงได้ใช้แก้ปัญหาเฉพาะหน้า