นอกคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น
เย่ลั่วกำลังจะร่ำลาเสิ่นชิงเฉี่ยน แต่สังเกตเห็นแววหม่นหมองซ่อนอยู่ใต้สีหน้าอาลัยอาวรณ์ของเธอ จึงเอ่ยถามเสียงอ่อนโยนว่า “ชิงเฉี่ยน กังวลว่าจะไม่รู้ว่าควรอธิบายกับพ่อแม่อย่างไรหรือ?”
เสิ่นชิงเฉี่ยนไม่ได้ตอบทันที เธอเพียงเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขา แววตาแฝงความพินิจและหยั่งเชิงอยู่หลายส่วน
เมื่อเห็นสีหน้าเช่นนั้น เย่ลั่วก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาทันที เขายิ้มบางแล้วอธิบายว่า “เรื่องที่ผมเป็นหัวหน้าทีมของหลงหุน ก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกคุณ ไม่ใช่เพราะตั้งใจปิดบัง แค่ไม่อยากให้คุณต้องเป็นห่วงผม”
เสิ่นชิงเฉี่ยนกลับส่ายหน้าเบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำว่า “ฉันไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้น สิ่งที่อยากรู้คือ... ระหว่างคุณกับหลี่รั่วหาน...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ เย่ลั่วก็ใจหายวาบและเข้าใจทันทีว่า สายตาที่เขากับหลี่รั่วหานสบกันเป็นครั้งสุดท้ายในงานเลี้ยงคงทำให้เสิ่นชิงเฉี่ยนเข้าใจผิด
แม้เขาจะไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องความรัก แต่ก็เข้าใจความคิดของหญิงสาวเช่นนี้ ความหึงหวงกำลังค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น
เขาจึงยิ้มอย่างอ่อนโยนและตอบอย่างเปิดเผยว่า “คุณคิดมากไปแล้ว! ผมกับเธอก็แค่ร่วมมือกันเพื่อผลประโยชน์ของแต่ละฝ่าย”
จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องที่ทั้งสองพบกันในดินแดนเหมียวเจียง การแลกการสังหารคนเพื่อให้ได้โสมโลหิตมา การยืมเงินเพื่อเข้าร่วมงานประมูล ตลอดจนการร่วมมือกันทำธุรกิจยาขี้ผึ้งเสริมความงามให้เธอฟังทีละเรื่อง
เสิ่นชิงเฉี่ยนฟังเงียบ ๆ เมฆหมอกในดวงตาค่อย ๆ จางหายไป ทว่าความหม่นหมองกลับแตะแต้มขึ้นบนใบหน้าอย่างเงียบงัน
เธอก้มหน้าลง น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “โทษฉันที่ไร้ประโยชน์... ช่วยอะไรคุณไม่ได้เลย...”
เมื่อเห็นดวงตาของเธอแดงก่ำ เย่ลั่วก็ใจหวิว เขายื่นมือโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขน ลูบแผ่นหลังเบา ๆ แล้วปลอบเสียงนุ่มว่า “ผมไม่ได้ต้องการให้คุณทำอะไรเพื่อผม คุณเป็นภรรยาของผม แค่มีคุณอยู่ในใจและคอยเป็นห่วงผม ก็เป็นกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว เข้าใจไหม?”