เขาลุกขึ้นเดินไปข้างศพของหลีเจียง สีหน้าสงบนิ่งพลางยื่นนิ้วออกไป เปลวไฟสีส้มแดงกลุ่มหนึ่งพลันเต้นระริกขึ้นที่ปลายนิ้ว ก่อนจะลอยลงบนร่างไร้วิญญาณอย่างแผ่วเบา
“ฟู่—!”
เปลวไฟสัมผัสสิ่งใดก็ลุกไหม้ทันที พริบตาเดียวก็แผ่ขยายเป็นเปลวเพลิงร้อนแรง ห่อหุ้มร่างของหลีเจียงเอาไว้
ภายใต้สายตาตื่นตะลึงของหลี่รั่วหาน ร่างกายแข็งแกร่งนั้นดำเกรียมและหดเล็กลงอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า สุดท้ายก็กลายเป็นเถ้าถ่าน เหลือไว้เพียงรอยไหม้เกรียมบนพื้น
จากนั้นเย่ลั่วก็ใช้พลังดึงกระบี่โบราณซึ่งเป็นศาสตราวุธวิเศษที่หลีเจียงทำตกไว้ข้างกายเข้ามาในมือ ตรวจสอบคร่าว ๆ แล้วจึงเก็บลงแหวนเก็บของ
ส่วนผลที่จะตามมาจากการสังหารหลีเจียงนั้น เขาไม่ได้กังวล
ก่อนหน้านี้เขาได้วิเคราะห์เรื่องนี้กับหลี่รั่วหานแล้ว ขอเพียงไม่มีใครเห็นว่าเขาเป็นคนฆ่า และจัดการศพให้เรียบร้อย สำนักกระบี่เทียนเจี้ยนที่อยู่เบื้องหลังตระกูลหลี่ก็ยากจะสืบพบ ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างหลี่รั่วหานกับหลีเจียงก็ไม่มีใครล่วงรู้ ต่อให้คนของสำนักกระบี่เทียนเจี้ยนมาสอบถามที่ตระกูลหลี่ ก็ไม่มีทางได้คำตอบใด ๆ
หลี่รั่วหานมองวิธีการของเย่ลั่วที่ไม่ต่างจากวิชาเซียนอย่างเหม่อลอย ใจพลันปั่นป่วนราวคลื่นยักษ์ซัดโถม
เพียงโบกมือก็เผาศพจนไม่เหลือร่องรอย ทั้งยังดึงสิ่งของจากกลางอากาศได้... ทุกอย่างล้วนเกินกว่าความเข้าใจที่นางมีต่อ “วิชาบู๊โบราณ” ไปไกลนัก
จู่ ๆ นางก็รู้สึกว่าหมอเทวดาเย่ตรงหน้าเหมือนมีม่านลึกลับปกคลุมอยู่ มองไม่ทะลุ แต่กลับทำให้ผู้คนอดรู้สึกเคารพยำเกรงและปรารถนาจะเข้าใกล้ไม่ได้ ขณะเดียวกัน นางก็ยิ่งตั้งตารอที่เย่ลั่วจะช่วยยกระดับพลังฝึกตนให้ตน