หลงซิงโหรวมองเย่ลั่วที่ถือแหวนวงหนึ่ง สีหน้าเดี๋ยวยินดีเดี๋ยวกังวล จึงถามอย่างไม่วางใจว่า “สามี เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”
เย่ลั่วเม้มริมฝีปาก ก่อนคลี่ยิ้มตอบว่า “ไม่เป็นไร! การเดินทางครั้งนี้ไม่ได้กลับมามือเปล่า ซิงโหรว ต่อจากนี้ข้าจะถ่ายทอดวิชาบำเพ็ญเพียรให้เจ้า ฝึกจนถึงขั้นฝึกลมปราณชั้นหนึ่งแล้วหยุด ข้ามีของขวัญจะมอบให้”
เขาสวมแหวนเก็บของวงใหม่ที่เพิ่งได้มาลงบนนิ้ว แล้วตัดสินใจมอบแหวนวงเดิมให้หลงซิงโหรว
แต่หากต้องการใช้แหวนเก็บของ จำเป็นต้องมีญาณเสียก่อน เขาจึงคิดจะให้หลงซิงโหรวฝึกเคล็ดหมื่นลักษณ์จนถึงขั้นฝึกลมปราณชั้นหนึ่ง เพื่อเปิดทะเลจิต รอวันหน้าพบวิชาที่เหมาะกับสตรีแล้วค่อยเปลี่ยนไปฝึกวิชานั้นก็ได้
“อื้ม ข้าจะทำตามที่สามีบอกทุกอย่าง” หลงซิงโหรวพยักหน้าด้วยความยินดี
นางรู้แล้วว่าวิชาที่เย่ลั่วฝึกไม่ใช่วิชากำลังภายในโบราณ ทั้งยังเคยได้ยินเขาบอกว่าวิชานี้ไม่เหมาะกับสตรี แต่ตอนนี้นางกำลังตั้งตารอว่าของขวัญที่เย่ลั่วพูดถึงคืออะไรกันแน่
หนึ่งชั่วยามต่อมา
เมื่อญาณของเย่ลั่วตรวจพบว่าพลังภายในอันปะปนในร่างหลงซิงโหรวแปรเปลี่ยนเป็นปราณแท้บริสุทธิ์หมดแล้ว และทะเลจิตก็เปิดขึ้น เขาจึงคลายใจได้ในที่สุด
พรสวรรค์ของหลงซิงโหรวเหนือความคาดหมายของเขามาก
เขาเพียงชี้แนะอยู่ข้าง ๆ เล็กน้อย แต่หลงซิงโหรวซึ่งไม่เคยรู้เรื่องการบำเพ็ญเพียรมาก่อนกลับเข้าใจได้ทันที นางใช้หินวิญญาณระดับต่ำไปเพียงก้อนเดียว ก็ทะลวงถึงขั้นฝึกลมปราณชั้นหนึ่งได้อย่างราบรื่น
เวลานี้หลงซิงโหรวมีสีหน้าประหลาดใจอย่างยิ่ง
ในที่สุดนางก็สัมผัสได้ถึงความมหัศจรรย์ของ “ญาณ” ที่เย่ลั่วเคยพูดถึง ราวกับมีดวงตาสวรรค์ในตำนาน ทัศนียภาพในรัศมีหนึ่งลี้ล้วนปรากฏชัดในสายตา ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ กลางวันหรือกลางคืน ทุกสิ่งล้วนมองเห็นได้อย่างแจ่มแจ้ง