บทที่ 26 สยบตระกูลจาง
จางเหลียนฟาราวกับถูกฟ้าผ่า จิตใจสั่นสะท้านไปหมด เขาถอยหลังโซเซไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว
เขายื่นมือชี้เย่ลั่ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวาและไม่อยากเชื่อ “พ่อลูกตระกูลถาน... เป็นฝีมือคุณหรือ?!”
เย่ลั่วไม่ได้ตอบ แต่ความเงียบเย็นชาและแววตาที่มองลงมาอย่างเหนือกว่า ก็เป็นคำยืนยันที่ชัดเจนที่สุดแล้ว
จางเหลียนฟาเข้าใจทันทีว่า นี่คงเป็นความจริง! ไม่มีใครรับความผิดมหันต์เช่นนี้มาไว้กับตัวโดยไม่มีเหตุผล
ชนชั้นสูงทั่วเยี่ยจิงต่างรู้กันว่า ทางการแคว้นเซี่ยออกคำสั่งเด็ดขาดแล้ว ต้องจับตัวฆาตกรให้ได้โดยเร็วที่สุด
เย่ลั่วกล้ายอมรับต่อหน้าเขาอย่างเปิดเผยเช่นนี้ แสดงว่าคงไม่คิดจะปล่อยให้เขามีชีวิตรอด
เมื่อนึกถึงข่าวลือที่ว่าฆาตกรสังหารถานเซียวเฟิงได้ทั้งที่กำลังต่อสู้กับผู้ถวายการอารักขาขั้นตี้ของตระกูลถาน...
จางเหลียนฟารู้สึกได้ถึงไอเย็นสายหนึ่งพุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นสู่กระหม่อม ร่างกายสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ นั่นหมายความว่าเย่ลั่วที่ยืนอยู่ตรงหน้า อย่างน้อยก็มีพลังน่าสะพรึงกลัวระดับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นตี้งั้นหรือ?!
แม้เขาจะไม่เข้าใจอย่างยิ่งว่าเหตุใดอดีตคุณชายเสเพลไร้ความสามารถจึงกลายเป็นคนที่น่ากลัวถึงเพียงนี้ในเวลาอันสั้น แต่ตอนนี้ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย ไหนเลยจะมีเวลาคิดหาสาเหตุ
เขาพยายามข่มความสั่นเทาของร่างกาย เสียงสั่นอย่างเห็นได้ชัด ท่าทีอ่อนน้อมสุดขีด “คุณ... คุณต้องการอะไรถึงจะยอมปล่อยผม แล้วก็ปล่อยตระกูลจาง?”