“หอรวมดารา” เป็นภัตตาคารหรูเก่าแก่ชื่อดังแห่งหนึ่งในเยี่ยจิง มีชื่อเสียงเลื่องลือไปไกลด้วยอาหารเลิศรสและบรรยากาศหรูหรา แน่นอนว่าราคาก็สูงลิ่วสมกับคุณภาพ ผู้ที่มารับประทานอาหารที่นี่ได้ย่อมเป็นคนมั่งมีหรือไม่ก็มีอำนาจ
เย่ลั่วในอดีตเคยเป็นขาประจำของที่นี่
ยามโพล้เพล้ แสงไฟเริ่มสว่างขึ้น รถราบนถนนหน้าหอรวมดาราก็ขวักไขว่ ภายในยิ่งสว่างไสวและคลาคล่ำไปด้วยผู้คน
เมื่อเย่ลั่วพาหลินเต๋อเหรินกับจางเหมยมาถึง ที่นั่งในร้านก็เต็มหมดแล้ว แม้แต่หน้าประตูก็ยังมีแถวรอคิว
หากเป็นนิสัยเจ้าสำราญเอาแต่ใจเหมือนเมื่อก่อน เย่ลั่วคงควักเงิน “เปิดทาง” ให้ลูกค้าโต๊ะใดโต๊ะหนึ่ง “ยอม” สละที่นั่งให้ไปแล้ว แต่ตอนนี้เขาเพียงอยากทำตัวเงียบ ๆ
ทั้งสามจึงทำตามธรรมเนียม นิ่งรออยู่ท้ายแถวอย่างอดทน
ในที่สุดก็ได้ที่นั่งส่วนตัวริมหน้าต่าง มองเห็นทิวทัศน์ถนนบางส่วนได้อย่างกว้างไกล
ทั้งสามเพิ่งนั่งลง ยังไม่ทันได้เปิดเมนู เสียงที่ขัดหูเสียงหนึ่งก็แทรกขึ้นมา
“เฮ้ ตรงนี้ฉันจองแล้ว พวกคุณลุกไปเถอะ”
คนพูดเป็นชายหนุ่มร่างอ้วน สวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมแต่ก็ยังปิดบังรูปร่างท้วมของตัวเองไม่มิด เขาโอบหญิงสาวทันสมัยคนหนึ่งที่แต่งตัวเปิดเผยและแต่งหน้าจัด ทั้งคู่เชิดคางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าหยิ่งผยองราวกับมองคนทั้งโลกต่ำกว่าตน
ชายหนุ่มอ้วนพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดอย่างยิ่ง ระหว่างนั้นก็ล้วงแบงก์ร้อยหลายใบออกจากกระเป๋าสตางค์ ก่อนจะโยนลงบนโต๊ะดัง “เพี๊ยะ” ท่าทางเต็มไปด้วยความดูแคลนและเหมือนกำลังยื่นเศษเงินให้